Pakkie
8 april 2010, 14:09
Ik kwam dit korte verhaaltje tegen in mijn computer. Ik heb het ooit geschreven, maar ik weet niet meer voor wie of wat...
Onze honden bijten… Ik ben de eerste die dat toegeeft. En ja, ze bijten ook nog eens in mensen. En nee, ze doen dat niet te pas en te onpas, maar alleen als ik een commando geef en ze in de juiste stemming zijn gebracht, want wij doen IPO met onze Bouviers.
IPO is een hele mooie sport om met een werkhond, wat een Bouvier toch is, te doen. In het verleden werd de Bouvier veelvuldig ingezet in het leger en bij de politie, maar in de huidige tijd hebben Mechelse Herders en Duitse Herders de plaats ingenomen van ons geliefde ras. Waarom is mij eigenlijk een groot raadsel… of eigenlijk ook niet.
Laat me eens uit de doeken doen hoe het trainen met een hond als Seven soms in zijn werk gaat… Seven is een verhaal opzich.
Na een met zeer goed gevolg afgelegde puppycursus en EG cursus, een goed begin is het halve werk, is Freddy begonnen met trainen voor IPO. Daar hoort behalve pakwerk ook appèl en speuren bij. Speuren was al niet zo heel makkelijk met een hond als Seven.
Als beloning hadden we een balletje op het eind van het spoor gelegd. Doel was dat Seven met zijn neus op de grond de lucht van het spoor zou volgen en op het eind dan het balletje zou vinden. Seven, geen domme Boef, had al snel door dat hij ook bij dat balletje kon komen door heel hard te rennen… Wij, geen domme baasjes, hadden bedacht dat we dat balletje beter niet meer op het eind konden leggen, maar wat voer. Het balletje kreeg hij dan als hij netjes had gespeurt. Seven, echt veel te intelligent voor zijn leeftijd, had na eenmaal door dat dat balletje in de jaszak zat en vond dat hele speuren helemaal niet meer interessant. Hij was toch al heel dichtbij het balletje?? En dan moet je als baasje weer diep nadenken. Hoe krijg je een hond die niet wil speuren, toch zo gek weer te gaan speuren. Freddy was de wanhoop nabij. Aangezien ik iets geduldiger ben met speuren, ben ik elke dag met Seven gaan speuren. Gewoon op grasveldjes hier in de buurt. En elke keer heb ik een bakje met zijn eigen voer op het eind gezet en op het spoor in elke voetstap ook een brokje voer gelegt. Het heeft enige tijd geduurt, maar op een gegeven moment kreeg hij de smaak te pakken van het speuren. En kon Freddy weer met hem verder gaan.
Misschien dat ik er ooit nog op door ga in een ander verhaal, maar we zijn met Seven tegen nog heel wat andere problemen aangelopen in het speuren, die elke keer met een hoop geduld en vindingrijkheid zijn opgelost.
Het gehoorzaamheidsgedeelte, appèl, is in feite appeltje-eitje voor Seven. Samen met Freddy over het veld paraderen is wel wat voor hem. Hij steelt graag de show en is altijd in voor een geintje of twee.
Zo bevat het appèl gedeelte van het IPO ook apporteren van apporteerblokken (vlakke grond, meter haag en klimschutting) met daarop volgend het vooruitsturen over een meter of dertig.
Seven was op een gegeven moment best aardig gevordert in het programma en Freddy had hem laten apporteren. Het was nog geen uitmuntende training, maar het volstond. Terwijl Freddy Seven daarna vooruit wilde sturen, had Seven alweer andere plannen. Op het commando, draait Seven zich om, springt over de ballustrade van het terras, duikt de kantine in, komt eruit met een apporteerblok in zijn bek, springt weer over de ballustrade en komt voor Freddy zitten. Wat moet je dan als baas? Boos worden? Dat heeft bij het type hond dat Seven is helemaal geen effect, ja averechts… Wederom met veel geduld en het voorkomen dat hij die fouten nogmaals kan maken, is het allemaal wel weer goed gekomen. Na drie jaar ofzo…
Onze honden bijten… Ik ben de eerste die dat toegeeft. En ja, ze bijten ook nog eens in mensen. En nee, ze doen dat niet te pas en te onpas, maar alleen als ik een commando geef en ze in de juiste stemming zijn gebracht, want wij doen IPO met onze Bouviers.
IPO is een hele mooie sport om met een werkhond, wat een Bouvier toch is, te doen. In het verleden werd de Bouvier veelvuldig ingezet in het leger en bij de politie, maar in de huidige tijd hebben Mechelse Herders en Duitse Herders de plaats ingenomen van ons geliefde ras. Waarom is mij eigenlijk een groot raadsel… of eigenlijk ook niet.
Laat me eens uit de doeken doen hoe het trainen met een hond als Seven soms in zijn werk gaat… Seven is een verhaal opzich.
Na een met zeer goed gevolg afgelegde puppycursus en EG cursus, een goed begin is het halve werk, is Freddy begonnen met trainen voor IPO. Daar hoort behalve pakwerk ook appèl en speuren bij. Speuren was al niet zo heel makkelijk met een hond als Seven.
Als beloning hadden we een balletje op het eind van het spoor gelegd. Doel was dat Seven met zijn neus op de grond de lucht van het spoor zou volgen en op het eind dan het balletje zou vinden. Seven, geen domme Boef, had al snel door dat hij ook bij dat balletje kon komen door heel hard te rennen… Wij, geen domme baasjes, hadden bedacht dat we dat balletje beter niet meer op het eind konden leggen, maar wat voer. Het balletje kreeg hij dan als hij netjes had gespeurt. Seven, echt veel te intelligent voor zijn leeftijd, had na eenmaal door dat dat balletje in de jaszak zat en vond dat hele speuren helemaal niet meer interessant. Hij was toch al heel dichtbij het balletje?? En dan moet je als baasje weer diep nadenken. Hoe krijg je een hond die niet wil speuren, toch zo gek weer te gaan speuren. Freddy was de wanhoop nabij. Aangezien ik iets geduldiger ben met speuren, ben ik elke dag met Seven gaan speuren. Gewoon op grasveldjes hier in de buurt. En elke keer heb ik een bakje met zijn eigen voer op het eind gezet en op het spoor in elke voetstap ook een brokje voer gelegt. Het heeft enige tijd geduurt, maar op een gegeven moment kreeg hij de smaak te pakken van het speuren. En kon Freddy weer met hem verder gaan.
Misschien dat ik er ooit nog op door ga in een ander verhaal, maar we zijn met Seven tegen nog heel wat andere problemen aangelopen in het speuren, die elke keer met een hoop geduld en vindingrijkheid zijn opgelost.
Het gehoorzaamheidsgedeelte, appèl, is in feite appeltje-eitje voor Seven. Samen met Freddy over het veld paraderen is wel wat voor hem. Hij steelt graag de show en is altijd in voor een geintje of twee.
Zo bevat het appèl gedeelte van het IPO ook apporteren van apporteerblokken (vlakke grond, meter haag en klimschutting) met daarop volgend het vooruitsturen over een meter of dertig.
Seven was op een gegeven moment best aardig gevordert in het programma en Freddy had hem laten apporteren. Het was nog geen uitmuntende training, maar het volstond. Terwijl Freddy Seven daarna vooruit wilde sturen, had Seven alweer andere plannen. Op het commando, draait Seven zich om, springt over de ballustrade van het terras, duikt de kantine in, komt eruit met een apporteerblok in zijn bek, springt weer over de ballustrade en komt voor Freddy zitten. Wat moet je dan als baas? Boos worden? Dat heeft bij het type hond dat Seven is helemaal geen effect, ja averechts… Wederom met veel geduld en het voorkomen dat hij die fouten nogmaals kan maken, is het allemaal wel weer goed gekomen. Na drie jaar ofzo…