Herplaatsing bij overmacht

[Ruud B.]

Lieve mensen,

Ik wil jullie een vraag voorleggen.
Wij hebben deze week afscheid moeten nemen van onze grootste vriend, onze Gijs. Dat 'grootste vriend' is geen loze praat ingegeven door verdriet, maar een term die wij (mijn vrouw Tonny en ik) al jaren voor hem hebben gebruikt. Wellicht als je 65+ bent en de nodige ervaringen met mensen hebt is deze constatering niet zo vreemd.
Maar wat is nu mijn vraag.
Het dilemma.
Het dilemma is als volgt; Aan de ene kant redeneren wij dat wij menselijkerwijs gesproken de kans lopen dat wanneer wij weer een ( voor ons geldt een asiel-) hond nemen, deze hond ons overleeft, of anders dat wij op een bepaald moment, door lichamelijk gebrek, niet in staat zullen zijn om hem/haar datgene te geven wat hij/zij nodig heeft. Aandacht en verzorging gaat altijd wel, maar dat is niet alles. Uitlaten en het dier hond kunnen laten zijn enz. is zeker zo belangrijk.
Aan de andere kant heeft ons hele leven er uit bestaan dat wij ons huis graag met een hond hebben willen delen.

Dus geredeneerd vanuit de eerste situatie zeggen wij op rationele gronden; niet meer doen.
Aan de andere kant; waarom een dier en jezelf de vreugde onthouden, terwijl je nu nog super-vitaal bent.

Omdat ik in de loop der jaren mee heb mogen lezen op het forum en zoveel bouvier-toegeweide mensen heb meegemaakt, waarbij herplaatsing vaak heel soepel verliep als het ging om en situatie waarbij het baasje/vrouwtje naar bijvoorbeeld het bejaardenhuis moesten, leg ik hierbij mijn vraag aan jullie voor, om ons te helpen bij dit dilemma.
Wat is jullie idee hierover.

Bij voorbaat dank,
Ruud

[Ebonoss]

Beste Ruud,

je zegt zelf dat je nog super-vitaal bent, dus waarom zou je jezelf én de hond de vreugde onthouden op een liefdevol verbond?? Wat de verzorging betreft, het lijkt me sterk dat jullie allebei op het zelfde moment lichamelijke gebreken gaan vertonen, er zal er toch altijd wel één van jullie in staat zijn om te wandelen lijkt me zo.
Tuurlijk statistisch gezien zul je eerder overlijden dan een jong iemand....alhoewel mijn vader de 30 ook niet mocht halen. Hij stierf op zijn 29e aan een gemene rot ziekte en liet een dochtertje en een Duitse herder achter.
Waarmee ik maar wil zeggen dat je toch niet álles in de hand hebt.
Misschien een idee om een pup bij een goede fokker te nemen, in geval van overmacht neemt de fokker de hond weer terug.

Sterkte met je besluit.

[Nicky-1]

Waarom niet? Je zou een oudere bouvier kunnen nemen. Die zou je toch niet overleven? En maar weinig mensen kiezen voor oudere honden, al valt er voor een bouvier meestal wel een plek te vinden...

Met regelmaat worden er oudere bouviers met stamboom aangeboden op marktplaats. Vaak is hun baasje overleden en zoeken familieleden daarom een nieuw thuis voor ze.

Je zou je ook in kunnen schrijven op verhuisdieren.nl

Ik zelf ben geen fan van marktplaats en zou zelf voor verhuisdieren.nl kiezen en asiels in de gaten houden.


Als je juist een pup wilt, zoeken blindegeleide hond pups vaak nog adoptie ouders. Ze kunnen op verzoek van een client een bouvier hebben, maar dit zou wel heel toevallig zijn. Het nadeel is dus dat u de hond op een bepaalde leeftijd weer terug moet geven aan de organisatie.

[kenter]

Ik zou inderdaad gewoon mijn hart volgen en een herplaatser een thuis bieden. Als je onverhoopt minder wordt qua gezondheid, mobiliteit etc komt er altkijd wel een oplossing . De leeftijd van de hond vind ik niet belangrijk...de klik tussen jullie en de hond wel !

[annebasco]

Dus geredeneerd vanuit de eerste situatie zeggen wij op rationele gronden; niet meer doen.
Aan de andere kant; waarom een dier en jezelf de vreugde onthouden, terwijl je nu nog super-vitaal bent.

Omdat ik in de loop der jaren mee heb mogen lezen op het forum en zoveel bouvier-toegeweide mensen heb meegemaakt, waarbij herplaatsing vaak heel soepel verliep als het ging om en situatie waarbij het baasje/vrouwtje naar bijvoorbeeld het bejaardenhuis moesten, leg ik hierbij mijn vraag aan jullie voor, om ons te helpen bij dit dilemma.
Wat is jullie idee hierover.
Ruud
Hoi Ruud,

omdat niemand in de toekomst kan kijken en er veel meer bouviers moeten worden herplaatst door echtscheiding en daardoor financiele problemen en tijdgebrek, dan door oudere mensen door vertrek naar een bejaardenhuis of gezondheidsklachten, zou ik zeggen neem weer een grote vriend in huis en geniet samen van de mooie jaren die jullie een asiel- of herplaatsboefje kunnen geven!

Kijk op dit forum bij herplaatservaringen, met name Gert Jan en Trix die Dunkan een warm mandje hebben gegeven en nu weer elke dag genieten van hun grote vriend!

Volg het aanbod aan bouviers wat elke dag actueel is of schrijf je in via het formulier zodat je je wensen kenbaar kunt maken, zodat we gericht kunnen zoeken naar een bouvier die bij jullie past.

Veel boefjes halen de website niet omdat ze al via onze database een nieuw baasje hebben kunnen vinden.
Heel veel succes met je overweging!

[Anita]

Ik sluit me helemaal bij Anneke aan, haar kennende zal ze je jullie met alles bijstaan om weer een nieuw maatje te vinden.

Wij hebben twee jaar geleden na het overlijden van onze vierde Bouvier ook met al deze vragen gezeten je moet er tenslotte niet aan denken dat de boef jou overleefd maar het boevenbloed kruipt waar het niet gaan kan, na veel praten zijn we toch overstag gegaan en ons leven is zoveel rijker geworden.

Eigenlijk zouden we vanwege onze leeftijd (zestigers) kiezen voor een klein hondje wat weer makkelijker onder te brengen is, mocht er onverhoopt iets gebeuren, maar het bleef knagen een leven zonder Bouvier konden we ons niet voorstellen dus in plaats van geen of een hond hebben we nu twee maatjes een koppel voor het leven, met zijn viertjes is het elke dag een feestje we hebben geen seconde spijt gehad van onze beslissing.

Ook weet ik dat Anneke mocht er iets gebeuren voor Merel en Catootje door het vuur zal gaan om ze bij elkaar te houden een zeer geruststellende gedachten.

Mijn advies Tonny en Ruud volg je hart en ik zou dan voor een herplaatser gaan niet een die zomaar word aangeboden op Marktplaats maar een waar de ware achtergronden van bekend zijn , Gijs zou niet willen dat jullie zonder een maatje verder gaan.

[ellyE]

Een vriendin van 72 jaar nam een pup, nadat er duidelijke afspraken waren gemaakt met de fokker. Ze is nu 89 jaar en nog zeer kwiek en heeft haar bouvier ruim overleefd (die werd 12 jaar). Helaas durfde ze op haar 85e geen nieuwe hond meer aan, maar is erg blij als ik met mijn honden kom.

[Wilma]

Uit je vraag straalt liefde voor honden.
Leeftijd speelt daar geen rol bij want je kunt nog genoeg liefde geven aan een bouvier die nu naar een baasje smacht.
Uit de ervaringen op het forum is gebleken dat je voor een herplaatsers prima terecht kunt hier op het forum.
Anneke kan je uitstekend van dienst zijn.

[Ruud B.]

Geweldig zoals jullie hebben meegedacht.
Zoals gehoopt heeft het diverse nieuwe zienswijzen en aspecten opgeleverd.
Met dit materiaal kunnen we zeker weer aan de slag om onze overwegingen goed op een rijtje te krijgen. Dank voor jullie bijdrage.

[nadientje]

Naar mijn mening is iemands leeftijd zeker geen stempel of iemand geschikt is om (opnieuw) een hond te nemen. Misschien heb ik nog niet echt recht van spreken (ben 20 jaar), maar ik denk dat mensen met zoveel ervaring en liefde voor honden zo'n beetje de beste baasjes zijn die een hond zich maar kan voorstellen! Sommige mensen zijn met 50 al oud, terwijl andere met 90 nog gerust de marathon lopen (is echt gebeurd!). Ik kan ook morgen verongelukken tijdens het autorijden bijvoorbeeld, dus wat dat aangaat denk ik dat dat niet mee hoeft te spelen (aangezien jullie zelf aangeven nog heel kwiek te zijn, verwacht ik toch niet dat jullie beiden binnen de komende paar jaar opeens zo sterk achteruit gaan dat er niet meer voor een hond gezorgd kan worden). Eigenlijk vind ik sowieso dat iedereen een back-up voor zijn hond zou moeten hebben, aangezien iedereen iets kan overkomen.
Bovendien: wat oudere mensen hebben alle tijd voor een hond! Ik voel me soms schuldig dat ik zo weinig tijd voor Rafje heb (heb dagelijk van half 9 tot 18 college, dus Rafje verblijft momenteel bij mijn moeder en haar boef, want mijn moeder kan veel thuiswerken. Ik zie Raf dus alleen in de weekenden en op vrije dagen :().
Naar mijn idee dus alleen maar voordelen!

[Monster&Me]

Ik denk ook dat de leeftijd niet bepalend hoeft te zijn. Hartstikke goed als jullie een asielhond nog een paar heerlijke jaren kunnen geven!

Wel kan ik me voorstellen dat een wat kleiner ras voor oudere mensen wat handiger zou kunnen zijn. Niet om iemand van de boefjes af te praten ofzo.. :biggrin-new:

[kenter]

Ach wat is handiger...kleine hondjes kunnen erg lastig zijn..
Een Bouvier is over het algemeen best rustig en kalm..zeker in huis..en blaffen als de bel gaat mag..
Je moet gewoon goed kijken wat je in huis haalt en dat kan als je goed wordt voorgelicht wat het karakter is van de herplaatser of pup..
Wij staan ook op een puppylijst, gewoon omdat de fokster onze Kanjer door en door kent en weet wat erbij kan mocht het nodig zijn..al hopen we natuurlijk dat de oudere boeffies lang meegaan..moet er niet aan denken om zonder ze te moeten..