Mijn levensverhaal

[*C.v.d.Kamp]

Normaal gesproken ben ik niet zo man die zijn verhaal op papier zet.
Vandaag wil ik een uitzondering maken,voor de makers van deze website en voor de bouviermensen die regelmatig deze website bezoeken.
Ik ben 3 jaar weduwe en heb samen met mijn vrouw 21 jaar bouviers gehad.
Sinds het overlijden van mijn vrouw in 1999 bezit ik nog 1 bouvier.
Mijn vrouw is overleden aan een aandoening in het ruggenmerg en is langdurig ziek geweest.
Zij was helemaal verzot op haar 2 bouviers: Max en Cherry.
Cherry is kort naar het overlijden van mijn vrouw ook overleden.
Het leek wel of het zo moest zijn.
Tijdens de ziekteperiode van 3 jaar week Cherry niet van haar zijde.
Als mensen mij vragen om het karakter te omschrijven van de bouvier dan is het woord trouw nog te mager uitgedrukt.
Cherry en Max gaven leven en licht als de pijn soms ondragelijk werd voor ons beiden.
Ik heb weleens gedacht dat mijn bouviers engelen moesten zijn.
Telkens als de dagen donker waren en de hoop verloren ging was daar die trouwe hondenkop die met een sprong op bed dicht tegen ons aan kroop.
De laatste dagen voor het overlijden van mijn vrouw werd Cherry onrustig en kroop op bed bij mijn vrouw.
Ondanks dat iedereen het niet fris vond dat ik het toeliet had mijn vrouw veel rust bij de knuffels van haar Cherry.
Op 14 november 1999 blies mijn vrouw haar laatste adem uit in het bijzijn van Max en Cherry.
Tranen schieten te kort als ik terug denk aan die tijd en aan de liefde die zij heeft gekregen van Cherry en Max.
Ik ben 63 jaar en Max is 11 jaar ik moet er niet aan denken dat ik Max ooit zal verliezen.
Maar als ik Max verlies weet ik zeker dat Max wordt opgewacht door mijn vrouw en Cherry.
Ik heb nooit in engelen gelooft totdat ik van dichtbij een wonder heb mogen meemaken.
Het wonder dat je pas beseft als je van je leven afscheid moet nemen.
Cherry bedankt voor je steun en geef het vrouwtje van mij een kus.

[Judith]

Ben onder de indruk van uw verhaal.
Compliment voor uw eerlijkheid en trouw.

[guda]

Origineel geplaatst door *C.v.d.Kamp
Normaal gesproken ben ik niet zo man die zijn verhaal op papier zet.
Vandaag wil ik een uitzondering maken,voor de makers van deze website en voor de bouviermensen die regelmatig deze website bezoeken.
Ik ben 3 jaar weduwe en heb samen met mijn vrouw 21 jaar bouviers gehad.
Sinds het overlijden van mijn vrouw in 1999 bezit ik nog 1 bouvier.
Mijn vrouw is overleden aan een aandoening in het ruggenmerg en is langdurig ziek geweest.
Zij was helemaal verzot op haar 2 bouviers: Max en Cherry.
Cherry is kort naar het overlijden van mijn vrouw ook overleden.
Het leek wel of het zo moest zijn.
Tijdens de ziekteperiode van 3 jaar week Cherry niet van haar zijde.
Als mensen mij vragen om het karakter te omschrijven van de bouvier dan is het woord trouw nog te mager uitgedrukt.
Cherry en Max gaven leven en licht als de pijn soms ondragelijk werd voor ons beiden.
Ik heb weleens gedacht dat mijn bouviers engelen moesten zijn.
Telkens als de dagen donker waren en de hoop verloren ging was daar die trouwe hondenkop die met een sprong op bed dicht tegen ons aan kroop.
De laatste dagen voor het overlijden van mijn vrouw werd Cherry onrustig en kroop op bed bij mijn vrouw.
Ondanks dat iedereen het niet fris vond dat ik het toeliet had mijn vrouw veel rust bij de knuffels van haar Cherry.
Op 14 november 1999 blies mijn vrouw haar laatste adem uit in het bijzijn van Max en Cherry.
Tranen schieten te kort als ik terug denk aan die tijd en aan de liefde die zij heeft gekregen van Cherry en Max.
Ik ben 63 jaar en Max is 11 jaar ik moet er niet aan denken dat ik Max ooit zal verliezen.
Maar als ik Max verlies weet ik zeker dat Max wordt opgewacht door mijn vrouw en Cherry.
Ik heb nooit in engelen gelooft totdat ik van dichtbij een wonder heb mogen meemaken.
Het wonder dat je pas beseft als je van je leven afscheid moet nemen.
Cherry bedankt voor je steun en geef het vrouwtje van mij een kus.



Heer v d Kamp,
Ik heb nu ook al 25 jaar Bouviers en via mijn grootouders heb ik als klein kind voor het eerst deze kanjers meegemaakt.
Ze zijn 100% trouw en ze gaan letterlijk door het vuur voor hun familie, mijn vader heeft 2 jaar geleden een hartaanval gehad terwijl hij mijn Bouviers Astra en Sandor uit liet. Ze hebben netzolang geblaft en rondgerend tot er hulp kwam, alleen was het probleem, de hulp mocht van Astra niet te dicht bij Opa komen, dus uiteindelijk zij Opa , Astra en Sandor allemaal meegegaan in de Ambulance en daar heb ik hun opgewacht en was gelukkig alles heel goed afgelopen.
Vele andere mooie herhinderingen heb ik nog aan deze grote schatten van Bouviers, en daar zal ik het mee moeten doen.
Na de dood van Sandor van 14 jaar in November 2001 , ging het met Astra zijn moeder ook niet goed meer en uiteidelijk is zij op 13/03/2002 op bijna 17e jarige leeftijd ingeslapen.
Het verlies voor ons als familie geheel was heel erg groot, en nu nog pink ik geregeld een traanje weg als ik de memoriegallerij bezoek op deze site. Ze zij nooit uit mij hart of gedachte, ik en mij ouders hadden echt een speciale band met hen en ik weet heel zeker dat als het onze tijd is dan Astra en Sandor ons een zeer hartlijk welkom zullen geven aan de hemelpoort.
Ik geloof stellig dat er een plaatsje in de Hemel is voor onze geliefde honden, ze zijn in vele gevallen beter als menig mens voor ons geweest.
Ik hoop dat u mooie herineringen heeft aan uw vrouw en de trouwe Cherry, en dat u Max nog vele jaren bij u mag houden.
Eens zien we ze allemaal weer.
Groetjes Guda

[Mevr Geuzeveld]

Lieve hr v.d.Kamp,
Ik ben zelf 61 jaar oud en u heeft mijn ontroert met uw verhaal.
Ik herken de gevoelens en de liefde voor een bouvier.
Mijn laatste bouvier is 2 jaar terug overleden.
Mijn gezondheid laat het niet meer toe om een bouvierpup te nemen.
Dat doet mij zeer,want vanaf mijn 21 heb ik een bouvier gehad.
Ik wil u bedanken voor uw mooie verhaal.
Veel liefs
Jannie Geuzeveld

[imported_bella]

Origineel geplaatst door bella

Origineel geplaatst door *C.v.d.Kamp
lieve mneer vd camp,
wat heb ik gehuild bij het lezen van u bericht. mijn vader en ik hebben 10 jaar voor mijn moeder thuis gezorgd. toen het echt niet meer ging moest zij naar een verpleegtehuis. precies 9 dagen later kreeg mijn vader een licht herseninfarct met als gevolg een zware operatie. gelukkig keam dit alles weer in orde maar je leven staat zo op zijn kop. toen hebben we een bouvier pup genomen. hij is nu 20 maanden en het zonnetje in huis. helaas is mijn moeder 2 januari overleden en de pijn is onbeschrijvelijk maar boefje zorgt voor afleiding en hij trekt ons er doorheen. sinds hij er is heeft mijn vader weer een doel. heel veel sterkte, liefs, bella
Normaal gesproken ben ik niet zo man die zijn verhaal op papier zet.
Vandaag wil ik een uitzondering maken,voor de makers van deze website en voor de bouviermensen die regelmatig deze website bezoeken.
Ik ben 3 jaar weduwe en heb samen met mijn vrouw 21 jaar bouviers gehad.
Sinds het overlijden van mijn vrouw in 1999 bezit ik nog 1 bouvier.
Mijn vrouw is overleden aan een aandoening in het ruggenmerg en is langdurig ziek geweest.
Zij was helemaal verzot op haar 2 bouviers: Max en Cherry.
Cherry is kort naar het overlijden van mijn vrouw ook overleden.
Het leek wel of het zo moest zijn.
Tijdens de ziekteperiode van 3 jaar week Cherry niet van haar zijde.
Als mensen mij vragen om het karakter te omschrijven van de bouvier dan is het woord trouw nog te mager uitgedrukt.
Cherry en Max gaven leven en licht als de pijn soms ondragelijk werd voor ons beiden.
Ik heb weleens gedacht dat mijn bouviers engelen moesten zijn.
Telkens als de dagen donker waren en de hoop verloren ging was daar die trouwe hondenkop die met een sprong op bed dicht tegen ons aan kroop.
De laatste dagen voor het overlijden van mijn vrouw werd Cherry onrustig en kroop op bed bij mijn vrouw.
Ondanks dat iedereen het niet fris vond dat ik het toeliet had mijn vrouw veel rust bij de knuffels van haar Cherry.
Op 14 november 1999 blies mijn vrouw haar laatste adem uit in het bijzijn van Max en Cherry.
Tranen schieten te kort als ik terug denk aan die tijd en aan de liefde die zij heeft gekregen van Cherry en Max.
Ik ben 63 jaar en Max is 11 jaar ik moet er niet aan denken dat ik Max ooit zal verliezen.
Maar als ik Max verlies weet ik zeker dat Max wordt opgewacht door mijn vrouw en Cherry.
Ik heb nooit in engelen gelooft totdat ik van dichtbij een wonder heb mogen meemaken.
Het wonder dat je pas beseft als je van je leven afscheid moet nemen.
Cherry bedankt voor je steun en geef het vrouwtje van mij een kus.

[Fam.Ockels]

Men.Kamp.

Ik heb samen met mijn gezin nu voor het eerst een bouvierpup en kan alleen maar beamen NU al, dat zo'n beesje niet meer weg te denken is binnen ons gezin.....Veel liefde krijg je alleen al door naar hem te kijken .......heerlijk gewoon..Onze Lloyd is nu as zondag precies 14 weken en dan 6 weken al bij ons.....het feit dat we na Uw verhaal nog zoveel mogen leren en waarderen geeft ons een overweldigend gevoel....
Bedankt:)
Fam.Ockels.

[*C.v.d.Kamp]

Lieve mensen.
Ik ben ontroerd door de vele reacties die ik van u heb mogen ontvangen.
De liefde van de bouvier gaat over op de mensen.
Ik heb een fijn telefoongesprek gehad met Jannie die haar levensverhaal aan mij heeft verteld.
We hebben nu samen regelmatig een gesprek.
We hebben beiden zo te horen hetzelfde meegemaakt.
Ik had niet verwacht dat een verhaaltje op een website zoveel impact zou geven.
Soms helpt het als je dingen van je afschrijft,dit is zo'n voorbeeld.
Lieve mensen bedankt!

[imported_igora]

Van oorsprong geplaatst door *C.v.d.Kamp

Normaal gesproken ben ik niet zo man die zijn verhaal op papier zet.
Vandaag wil ik een uitzondering maken,voor de makers van deze website en voor de bouviermensen die regelmatig deze website bezoeken.
Ik ben 3 jaar weduwe en heb samen met mijn vrouw 21 jaar bouviers gehad.
Sinds het overlijden van mijn vrouw in 1999 bezit ik nog 1 bouvier.
Mijn vrouw is overleden aan een aandoening in het ruggenmerg en is langdurig ziek geweest.
Zij was helemaal verzot op haar 2 bouviers: Max en Cherry.
Cherry is kort naar het overlijden van mijn vrouw ook overleden.
Het leek wel of het zo moest zijn.
Tijdens de ziekteperiode van 3 jaar week Cherry niet van haar zijde.
Als mensen mij vragen om het karakter te omschrijven van de bouvier dan is het woord trouw nog te mager uitgedrukt.
Cherry en Max gaven leven en licht als de pijn soms ondragelijk werd voor ons beiden.
Ik heb weleens gedacht dat mijn bouviers engelen moesten zijn.
Telkens als de dagen donker waren en de hoop verloren ging was daar die trouwe hondenkop die met een sprong op bed dicht tegen ons aan kroop.
De laatste dagen voor het overlijden van mijn vrouw werd Cherry onrustig en kroop op bed bij mijn vrouw.
Ondanks dat iedereen het niet fris vond dat ik het toeliet had mijn vrouw veel rust bij de knuffels van haar Cherry.
Op 14 november 1999 blies mijn vrouw haar laatste adem uit in het bijzijn van Max en Cherry.
Tranen schieten te kort als ik terug denk aan die tijd en aan de liefde die zij heeft gekregen van Cherry en Max.
Ik ben 63 jaar en Max is 11 jaar ik moet er niet aan denken dat ik Max ooit zal verliezen.
Maar als ik Max verlies weet ik zeker dat Max wordt opgewacht door mijn vrouw en Cherry.
Ik heb nooit in engelen gelooft totdat ik van dichtbij een wonder heb mogen meemaken.
Het wonder dat je pas beseft als je van je leven afscheid moet nemen.
Cherry bedankt voor je steun en geef het vrouwtje van mij een kus.



Wat een lief en ontroerend verhaal.....
Groetjes van Angelique pootje en knuf van onze Jena en Thyrza!!