Begraven en crematie

[Carla de Vries]

Mijn bouvier is 10 jaar geworden.
Ik heb met gemengde gevoelens de verhalen gelezen over het verliezen van je bouvier.
Ik moet er niet aan denken dat het mij straks overkomt.
Toch zetten deze verhalen je aan het denken.
Wat ik mijzelf afvraag is wat aangeraden wordt als je bouvier is overleden.
Het klinkt raar maar ik zou graag mijn bouvier in de tuin willen begraven.
Ik weet alleen niet of dit is toegestaan.
Als het niet kan dan blijft alleen een crematie over.
Het idee vind ik vreselijk.
Ik wil graag bij mijn bouvier zijn bij zijn laatste reis.
Misschien ben ik gewoon gek.

[Alice]

hoi carla
ook bij een crematie kan je aan wezig zijn
je kan namelijk er voor kiezen dat je boef
alleen met bij zijn van je zelf of anderen
gecremeerd word!!!!!
wij zelf hebben dit al enkelen malen mee
gemaakt bij onze eigen boeven

groetjes alice

[Lisa]

Mijn vorige bouvier hebben we laten cremeren.
Dat was heel emotioneel en ik kan me heel goed voorstellen dat je daar niet bij kan zijn.
We hebben een mooie urn uitgezocht en de as daarin laten doen.
Ze staat nu bij ons op het venster met een mooie foto ervoor.
Haar achterlaten bij de dierenarts konden wij niet.
Ze heeft ons veel liefde gegeven en daar zijn wij dankbaar voor.
Begraven was ook mogelijk maar de afstand voor ons was te groot.
Achteraf hebben wij geen spijt van onze keuze.

[guda]

Origineel geplaatst door Carla de Vries
Mijn bouvier is 10 jaar geworden.
Ik heb met gemengde gevoelens de verhalen gelezen over het verliezen van je bouvier.
Ik moet er niet aan denken dat het mij straks overkomt.
Toch zetten deze verhalen je aan het denken.
Wat ik mijzelf afvraag is wat aangeraden wordt als je bouvier is overleden.
Het klinkt raar maar ik zou graag mijn bouvier in de tuin willen begraven.
Ik weet alleen niet of dit is toegestaan.
Als het niet kan dan blijft alleen een crematie over.
Het idee vind ik vreselijk.
Ik wil graag bij mijn bouvier zijn bij zijn laatste reis.
Misschien ben ik gewoon gek.


Hallo Carla,
Gek ben je zeker niet en ja onze lieve Bouvierkinderen hebben helaas niet het eeuwige leven.
Mijn 2 grote lieve kinderen Astra en Sandor liggen hier zij aan zij samen in mijn tuin begraven, we hebben ze gewoon meegenomen en keurig begraven, met een prachtig grafmonument waar meenig mensengraf niet eens mee versiert is. Ze hebben ons gezin 14 en 17 jaar trouw met hun grenzeloze liefde omringd, en voor ons was er geen andere keuze dan hier in de tuin te begraven.
Ik wilde mijn twee grote trouwe lievelingen niet ergens ver bij ons vandaan laten begraven,of laten cremeren. Het mag officeel dus niet, maar wie het niet weet??? Je krijgt de keuze uit achterlaten bij de dierenarts, of zelf alles te verzorgen.
Wij kozen voor het laaste , en wij zijn er gelukkig mee dat Astra en Sandor hier bij ons liggen. Als wij hier ooit weggaan , dan gaan Astra en Sandor gewoon weer met ons mee.
Groetjes Guda

[marian]

Hallo Carla. Ook al heb jij je bericht al in juli gepost, ik wil toch nog even reageren. Ik heb mijn eerste bouvier ook in de tuin begraven. Daarhad ik achteraf toch niet zo'n goed gevoel over. Het is natuurlijk een grote hond en ik had allerlei wilde fantasieen dat andere dieren (katten bijv) ineens haar botten zouden opgraven. Bovendien ben ik, veel eerder dan de bedoeling was, verhuisd uit dat huis. Ik was bang dat de volgende eigenaars haar graf zouden opgraven. Ik was vooral bang dat mijn hond dan nog niet helemaal verteerd was. Dat alles vond ik erg onwaardig voor mijn hond. Mijn tweede bouvier heb ik dan ook laten cremeren. Ik heb haar af later opgehaald en verstrooid in het bos waar wij altijd gelopen hebben. Hier heb ik nog steeds en goed gevoel over. Als ik nu, met mijn derde bouvier, in dat bos loop, denk ik altijd terug aan de fijne wandelingen die ik hier met mijn vorige hond heb gelopen. Dit is misschien nog een idee voor jou?
Succes, Marian.