Afscheid met pijn

[Pam]

Na een lange ziekte periode heb ik vandaag mijn Lady laten inslapen.
Ik ben er helemaal kapot van.
Lady heb ik gekregen in de tijd dat mijn vriend een motor ongeluk heeft gehad en is overleden.
Dat is 9 jaar geleden.
Ze heeft mij de kracht gegeven die ik op dat moment nodige had.
Ik heb veel lief en leed met haar gedeeld.
Ze was meer dan een vriendin.
Mensen zeggen weleens dat een hond een hond moet blijven.
Maar ik heb veel momenten met haar beleeft waar ik echt van dacht dat ze mij begreep.
Ik nam haar overal mee naar toe.
Vorig jaar begon ze ziek te worden.
Normaal liep ze altijd naast mijn voet.
Opeens bleef ze achter en voelde ik dat er wat mis was.
Onderzoek wees uit dat Tara een tumor had in haar longen.
Mijn wereld storte in en ik ben samen met Tara de strijd aangegaan.
Een oneerlijke strijd die met veel verdriet is gegaan.
Soms ook hoop en blijschap als de artsen vooruitgang boekte in de behandeling.
Ik heb alles voor haar gedaan,chemotherapie in Utrecht met enkele operaties.
Alles vergeefs blijkt nu.
Tara heeft veel pijn gehad waar ik nu spijt van heb.
Ik ben vergeten aan haar te denken op momenten dat dat had gemoeten.
Nog steeds hoor ik haar gillen als ik eraan denk.
Maar de hoop ,het sprankje licht wat soms aanwezig was gaf mij moet.
Ik ben haar kwijt...... voorgoed .
Wat overblijft is spijt en verdriet.
Ik ben mijn beste vriendin verloren en op een vreselijke manier en daar heb ik schuld aan.
Waarom heb ik niet aan haar gedacht aan de momenten dat het nodig was.
Waarom hebben de arten mij niet tegengehouden als er geen redding meer was.
Waarom??????????????????
Ik ben kapot

[Elly de Jong]

Kan t begrijpen dat je er kapot van ben, maar verwijt jezelf niks....je heb alles gedaan in de hoop haar te redden.
Blijkbaar hadden de artsen ook nog hoop,denk niet dat ze anders van alles hadden uitgeprobeerd.

In ieder geval heel veel sterkte..

Elly

[Elly de Jong]

Was de naam van je hond nu Lady of Tara??

groetjes Elly

[Pam]

Hallo Elly,
Sorry dat ik nu pas reageer op je bericht.
Ik heb een tijd lang niet op deze site kunnen kijken.
Elke keer als ik het probeerde barste ik in huilen uit.
Er staan stukken op deze site die zo omschrijven wat ik voel dat ik er gewoon bang van was.
Mijn bouvier noemde ik altijd mijn lady.
Haar echte naam was Tara.
Ik mis haar nog steeds heel erg.
Het is bijna alweer een jaar geleden.
Ik heb haar in een hele mooie urn een plaatsje gegeven op het dressoir.
Elke avond steek ik een kaarsje voor haar op.
Ze was echt mijn lady

[Thyrza]

Hoi Pam,
ik kan helaas uit eigen ervaring goed begrijpen hoe je je voelt.
De stukjes die op deze site staan over de maatjes die er niet meer zijn ontroeren mij iedere keer weer. Dat had ik ook toen ik jou berichtje las.
Het is nu alweer 6 jaar geleden dat m'n 1ste boeffie Igora gestorven is, maar als ik aan haar denk dan staan de tranen in m'n ogen. Misschien sentimenteel maar ik hield ontzettend veel van haar, ze was mijn KANJER.
Ze is bijna 13 jaar geworden dus we hebben lang van haar mogen genieten, het wrange is dat ze nog best in goede conditie was, had alleen wat last met urineverlies wat met medicijnen te verhelpen was. Ze is aan een maagtorsie overleden en omdat haar maag geklapt was herkende de dierenarts en ik dit niet. Ze wilde nog opereren maar er was geen redden meer aan. Heel lang heb ik mezelf verweten dat ik niet herkende wat er aan de hand was maar de diernarts en mijn man hebben dat uit m'n hoofd weten te praten.
Ik heb nu weer 2 lieverds hier rondlopen maar m'n eerste boeffie en de andere honden die we hebben gehad zijn voor altijd in mijn hart!!
Ik wens je HEEL VEEL STERKTE TOE....
Groetjes,
Angelique en een lieve knuffel van Jena en Thyrza.