Volledige versie bekijken : Verlies van je geliefe Boef.
Na een kort ziekbed is mijn lieve Bouvierkind Astra op 16 en 8 maanden oude leeftijd ingeslapen.
Ik hoef niet u uit te leggen wat dit met een mens doet, het grote verdriet, de leegte, de pijn in je hart.
Het verlies is altijd groot, hoe lang of kort je de Boef hebt, maar na bijna 17 jaar is het gat in je hart heel groot geworden.
Hoe ga je hier nu mee om??
Guda
Sandra
14 maart 2002, 16:48
Hallo,
Ik wil je in eerste instantie veel sterkte toewensen, want het is een echt kind hé. Bijna 17 jaar is bijna niet te geloven hé.
Toen onze boef Senna op 4.5 jarige leeftijd aan een hartaderbreuk is gestorven was ik helemaal leeg. Mijn man wou geen nieuwe hond, en ik moest een nieuwe hebben. Een week na de dood van Senna hebben we Amber gekocht, een teef-pupje van 8 weken. Ik weet het , het is echt geen vervanging, want de twee zijn echt niet te vergelijken, maar het heeft ons toch over ons verdriet overgeholpen, want we moesten de pup aandacht schenken en ze gaf ons al vlug zoveel liefde. Amber is nu 1 jaar geworden, maar we spreken nog zoveel over Senna...
Misschien is dit geen echte troost voor u, maar ik hoop dat het een beetje kan helpen , de gedachte te hebben dat je je lieverd echt lang bij jou gehad hebt en dat hij nu voor altijd zalig kan rusten.
Hou de moed er in !
BESTE GUDA,
IK WEET WAT HET IS ALS JE EEN HOND VERLIEST.ONZE BOEF MOEST IK IN LATEN SLAPEN OMDAT HIJ VALS WERDT NAAR ONZE KLEINZOON.ZE WAS 10 JAAR EN KERNGEZOND.JOU HOND IS 17 JAAR GEWORDEN WEES DANKBAAR DAT JE HOND ZO OUD IS GEWORDEN.WIJ HEBBEN EEN ANDERE BOEF EN HET IS NET OF WIJ ONZE OUDE CHANDAR TERUG HEBBEN.EEN SCHAT EN HEEL LIEF VOOR ONZE KLEINZOON.MAAR CHANDAR VERGEET IK NOOIT.DUS IK ZEG NEEM EEN NIEUWE PUP EN STORT JE DAAR OP HET HEEFT ONS EEN STUK GEHOLPEN OM EEN BEETJE OVER HET VERDRIET HEEN TE KOMEN.
STERKTE FREA.
Origineel geplaatst door Sandra
Hallo,
Ik wil je in eerste instantie veel sterkte toewensen, want het is een echt kind hé. Bijna 17 jaar is bijna niet te geloven hé.
Toen onze boef Senna op 4.5 jarige leeftijd aan een hartaderbreuk is gestorven was ik helemaal leeg. Mijn man wou geen nieuwe hond, en ik moest een nieuwe hebben. Een week na de dood van Senna hebben we Amber gekocht, een teef-pupje van 8 weken. Ik weet het , het is echt geen vervanging, want de twee zijn echt niet te vergelijken, maar het heeft ons toch over ons verdriet overgeholpen, want we moesten de pup aandacht schenken en ze gaf ons al vlug zoveel liefde. Amber is nu 1 jaar geworden, maar we spreken nog zoveel over Senna...
Misschien is dit geen echte troost voor u, maar ik hoop dat het een beetje kan helpen , de gedachte te hebben dat je je lieverd echt lang bij jou gehad hebt en dat hij nu voor altijd zalig kan rusten.
Hou de moed er in !
Hallo Sandra,
Bedankt voor je steun in deze moeilijke tijden.
Het valt niet mee om binnen 4 maanden tijd 2 lieve Bouviers te moeten missen.
Onze hele familie is er kapot van, de kinderen en zelfs de kleinkinderen wisten niet beter dat Astra en Sandor bij ons gezinetje hoorden.
We houden er de moed in en nu het blijde nieuws:
onze nieuwe Bouvierpup kan woensdag afgehaald worden.
Astra heeft het op 1 week na niet meer mogen meemaken, maar ze wist het wel dat er een pup kwam, zo wijs was zij.
[Edit by guda on Zondag, Maart 17, 2002 @ 12:55]
Origineel geplaatst door frea
BESTE GUDA,
IK WEET WAT HET IS ALS JE EEN HOND VERLIEST.ONZE BOEF MOEST IK IN LATEN SLAPEN OMDAT HIJ VALS WERDT NAAR ONZE KLEINZOON.ZE WAS 10 JAAR EN KERNGEZOND.JOU HOND IS 17 JAAR GEWORDEN WEES DANKBAAR DAT JE HOND ZO OUD IS GEWORDEN.WIJ HEBBEN EEN ANDERE BOEF EN HET IS NET OF WIJ ONZE OUDE CHANDAR TERUG HEBBEN.EEN SCHAT EN HEEL LIEF VOOR ONZE KLEINZOON.MAAR CHANDAR VERGEET IK NOOIT.DUS IK ZEG NEEM EEN NIEUWE PUP EN STORT JE DAAR OP HET HEEFT ONS EEN STUK GEHOLPEN OM EEN BEETJE OVER HET VERDRIET HEEN TE KOMEN.
STERKTE FREA.
Hallo Frea,
Hartelijk bedankt voor je steun in deze donkere tijd.
Het is erg moeilijk omdat ik binnen 4 maanden tijd mijn 2 lievers ben kwijtgeraakt.
Het goede nieuws is dat de nieuwe Bouvierpup woensdag komt, daar gaan we onze liefde weer aan geven en we houden de prachtige herinnering aan Astra en Sandor.
corrien
5 april 2002, 15:31
De onmogelijke beslissing heb ik gisteren genomen.
We hadden geen andere keus meer zijn hele lichaam was aangetast door de kanker.
Toch zijn er de twijfels.
Heb ik er wel goed aangedaan?
Nachten heb ik bij hem gewaakt en de laatste weken dagelijks naar Utrecht gereden om met hem samen te vechten tegen deze vreselijke ziekte.
Telkens de uitstel, telkens de pijn,telkens de hoop.
Het mocht niet helpen.
God wat mis ik hem vreselijk.
Origineel geplaatst door corrien
De onmogelijke beslissing heb ik gisteren genomen.
We hadden geen andere keus meer zijn hele lichaam was aangetast door de kanker.
Toch zijn er de twijfels.
Heb ik er wel goed aangedaan?
Nachten heb ik bij hem gewaakt en de laatste weken dagelijks naar Utrecht gereden om met hem samen te vechten tegen deze vreselijke ziekte.
Telkens de uitstel, telkens de pijn,telkens de hoop.
Het mocht niet helpen.
God wat mis ik hem vreselijk.
Hallo Corrien,
Ja de twijfel of je er goed aangedaan hebt knaagt nog wel aan je, maar je moet denken dat je jouw lieve hondenkind eindelijk van de pijn hebt verlost.
Voor mij zelf en ons gezin hebben we het standpunt ingenomen dat ik mijn hondenkinderen niet onnodig lang laat leiden, en het was werkelijk hartverschurend om die beslissing te nemen om mijn Bouvenkinderen in te laten slapen.Sandor had ook kanker en zat helemaal vol, hij heeft het tot het einde toe uitgehouden , omdat hij keihart voor zich zelf was, tot de avond kwam dat ik de trotse Koning helemaal ontreddert aantrof huilend en hij kon niet meer lopen. Vreselijk was het gezicht , je moet weten dat hij door het vuur voor mij ging en mij uit een brandende auto heeft getokken. Zo ver ging hij voor mij, en dus kon ik hem niet meer laten leiden. Astra misste hem zo erg , dat die er werkelijk dood aan is gegaan, en ook met deze trotse Bouvier had ik een speciale band. Je mag weten dat dit de moeilijkste beslissing was die ik ooit heb moeten nemen. Nu nog dagelijks denk ik aan Astra en Sandor, en als ik langs hun foto`s loop en ik de bekerkast kijk , dan lopen de tranen over mijn wangen.
Ik wens je veel sterkte toe en houd de gedachte vast dat je er goed aan hebt gedaan om jouw honden kind een leidensweg hebt bespaart.
Nu heb ik 2 nieuwe pup`s in huis: Sandy van 9 weken en Maxim van 8 weken. Vele dingen in hun gedrag laten mij aan mijn oude kinderen denken, zo waren zij ook op die leeftijd.
Wij hebben toch weer besloten om Bouviers te nemen , want ik ben helemaal verslingert aan hun.Prachtige trouwe lievers zijn het en nu al ben ik helemaal gek op de pups.
Denk er maar eens over om weer een Bouvier te nemen, nooit kunnen zij Sandor en Astra vervangen, maar wel weer nieuwe herineringen aan deze pups, doen mijn verdriet verzachten.
corrien
8 april 2002, 19:26
Heel erg bedankt Guda voor je mooie woorden.
Ik kan mijzelf erg goed vinden in jouw verhaal.
Misschien dat ik in de toekomst best weer een bouvier in huis haal.
Op dit moment ben ik daar nog niet aan toe.
Veel liefde met je 2 pups en dat ze in gode gezondheid mogen opgroeien.
Corrien
Marlie
18 juli 2002, 22:33
Naar deze mooie site kom ik al geruime tijd.
Nu pas naar dit forum voor het eerst gekomen ,omdat het me goed doet lotgenoten te treffen,als je dezelfde verdrietige dingen gebeuren.
Wat vaak een steun kan zijn voor elkaar.
Onze lieve bouvier moesten we vorige week ook laten inslapen.
Vergeten kan je dit nooit .De band die je dan hebt met die knuffelbeer.
[/B][/QUOTE]
[Edit by Marlie on Vrijdag, Juli 19, 2002 @ 08:57]
Marlie
18 juli 2002, 22:43
In mijn verdriet van nu een week geleden ,schreef ik naar deze site.
Waar te zien je mensen tegenkomt die hezelfde voelen voor dieren en zeker speciaal de bouviervrienden.
Allereerst guda,wens ik je veel sterkte met je verlies.
Vorige week is onze lief bouvier ook ingeslapen ,na een lange strijd van de laatste maanden .Ze was 14 jaar en probeerde nog te doen ,ondanks haar pijn als een pup er te zijn voor ieder.
Zoals je denken kunt komen wij hier zeker nu ook nog niet mee klaar.
Vergeten doe je ze nooit meer,daar ze heel speciaal zijn.
Veel sterkte in de komende tijd wens ik je van harte .
groetjes marlie
[/B][/QUOTE]
[Edit by Marlie on Vrijdag, Juli 19, 2002 @ 08:58]
Origineel geplaatst door Marlie
In mijn verdriet van nu een week geleden ,schreef ik naar deze site.
Waar te zien je mensen tegenkomt die hezelfde voelen voor dieren en zeker speciaal de bouviervrienden.
Allereerst guda,wens ik je veel sterkte met je verlies.
Vorige week is onze lief bouvier ook ingeslapen ,na een lange strijd van de laatste maanden .Ze was 14 jaar en probeerde nog te doen ,ondanks haar pijn als een pup er te zijn voor ieder.
Zoals je denken kunt komen wij hier zeker nu ook nog niet mee klaar.
Vergeten doe je ze nooit meer,daar ze heel speciaal zijn.
Veel sterkte in de komende tijd wens ik je van harte .
groetjes marlie
[Edit by Marlie on Vrijdag, Juli 19, 2002 @ 08:58]
[/B][/QUOTE]
Hallo Marlie,
Veel sterkte toegewenst met je verlies, het is echt heel heel erg als je je grote Bouviervriendin moet verliezen, maar wees ook blij dat je haar 14 jaar hebt mogen hebben.
Astra was bijna 17 en Sandor 14 en het is nu 4 maanden en 8 maanden geleden, maar als ik naar bed ga en even lang hun foto`s loop om welterusten te zeggen ,vloeien er iedere dag nog tranen voor Astra en Sandor.
Het waren echte kinderen en zo beschouw ik ze voor altijd.
Nu hebben we weer 2 pups hierlopen, Sandy Astra en Maxim, en dat verzacht het verdriet wel wat, maar de plaatsen van Astra en Sandor zullen ze nooit innemen, en vergelijken dat kan niet , want ze zijn toch weer heel anders dan hen.
Denk er maar weer over om een pup te nemen, het helpt je makkelijker over het verlies heen en het zijn toch kanjers allemaal die Bouviers.
Gr Guda
Karin de Leeuw
19 juli 2002, 20:13
Beste Marlie,
Na het lezen van jouw verhaal durf ik nu ook te schrijven.
Het is voor mij 3 weken geleden.
Tranen rollen nog steeds over mijn wangen als ik de verhalen bij de foto lees op deze site op de begraafplaats.
Muziek die doeltreffend is en teksten die je raken.
Een plaats waar ik de laatste 3 weken elke avond stil sta.
Mijn makker werd 11 jaar.
At ineens zijn eten niet meer op,maar welke bouvier doet dat soms niet?
De dag erna lag hij in de woonkamer.
Het leven uit hem verdreven en zoals de mensen om mijn heen zeggen een mooie dood.
Maar is de dood wel mooi?
Ik blijf achter.
11 jaar lang was hij mijn makker in voor en tegenspoed.
Sorry dat ik emotioneel overkom,maar ik mis hem zo vreselijk.
Naast mij brand een kaarsje... voor hem die ik zo vreselijk mis.
Ik weet precies wat je voelt Marlie.
en ja wat fijn dat we bouviermensen hebben die ons de mogelijkheid geven om met elkaar te rouwen.
Ik ben van deze site gaan houden,net als ik dat deed van mijn makker.
Gewoon omdat mijn makker hier voortleeft en ik dagelijks kan terugdenken en lezen aan de fijne tijd die wij samen hadden.
Origineel geplaatst door Karin de Leeuw
Beste Marlie,
Na het lezen van jouw verhaal durf ik nu ook te schrijven.
Het is voor mij 3 weken geleden.
Tranen rollen nog steeds over mijn wangen als ik de verhalen bij de foto lees op deze site op de begraafplaats.
Muziek die doeltreffend is en teksten die je raken.
Een plaats waar ik de laatste 3 weken elke avond stil sta.
Mijn makker werd 11 jaar.
At ineens zijn eten niet meer op,maar welke bouvier doet dat soms niet?
De dag erna lag hij in de woonkamer.
Het leven uit hem verdreven en zoals de mensen om mijn heen zeggen een mooie dood.
Maar is de dood wel mooi?
Ik blijf achter.
11 jaar lang was hij mijn makker in voor en tegenspoed.
Sorry dat ik emotioneel overkom,maar ik mis hem zo vreselijk.
Naast mij brand een kaarsje... voor hem die ik zo vreselijk mis.
Ik weet precies wat je voelt Marlie.
en ja wat fijn dat we bouviermensen hebben die ons de mogelijkheid geven om met elkaar te rouwen.
Ik ben van deze site gaan houden,net als ik dat deed van mijn makker.
Gewoon omdat mijn makker hier voortleeft en ik dagelijks kan terugdenken en lezen aan de fijne tijd die wij samen hadden.
Hallo Karin,
Ik wens je heel veel sterkte toe met het verlies van je trouwe makker. Het is niet makkelijk om achter te blijven dat weet ik maar al te goed, maar we moeten rieel zijn , dat we onze grootste vrienden niet voor altijd kunnen behouden, echter eens zullen we ze weer in onze armen kunnen sluiten en dan is het wel voor eeuwig.
De dood is nooit mooi en de tijd heelt alle wonden zegt men, maar het intense verdriet om hen blijft toch in je hart.Gelukkig is je groote vriend is een lijdensweg bespaard gebleven, en dat komt toch heel vaak voor.
Surf en reageer lekker op deze site en je zult er veel steun uit halen.
Groetjes Guda
marjan
25 juli 2002, 21:38
Soms hoor ik grommen
....dan is het stil
Soms dan denk ik, is dit Gods wil?
Soms zie ik het aan je hondenogen wat mij veel zegt.
Een blik in je hondenogen voor het leven waar jij zo voor vecht
Soms slaap ik bij je in je mand,er is stilte van vrede
Soms dan denk ik: God hoor mijn gebeden!