Verwerken verlies

[Cobra]

Onze bouvier is 8 maanden geleden overleden.
Als ik eraan denk dan doet het nog steeds veel pijn en verdriet.
Die pijn houdt mij tegen om weer een pup in huis te halen.
Ik ben bang dat ik mij schuldig ga voelen en dat ik de pup ga vergelijken met onze oude bouvier.
Ik heb de keus moeten maken om mijn bouvier op de leeftijd van 9 jaar te laten inslapen.
Ze had een kwaadaardige tumor in haar hoofd zitten.
Ik heb tot de laatste dag voor haar gezorgd en denk nog steeds aan haar.
Ze was alles voor mij en ze ging met mij altijd mee.
Het was een echte vriendin.
Nog steeds heb ik veel vragen en twijfels.
Ik denk dat ze nooit meer is te vervangen.

[marian]

Nee, ze is ook nooit meer te vervangen. Maar dat hoeft toch ook niet? Je hebt er een prachthond aan gehad en gun jezelf deze herinneringen! Mijn oude bouvier is 14 jaar geworden. Ik heb ook lang zitten twijfelen of ik wel weer een hond wilde, wel weer een bouvier, etc. Mijn oude hond was ook een schat en 14 jaar is natuurlijk heel erg lang. Zij is niet te vervangen dus dat verdriet moest zijn tijd hebben. Ik heb daar gewoon de tijd voor genomen. Op een gegeven moment, en dat merk je vanzelf, komt het moment waarop je een besluit kunt en wilt nemen. Ik heb gekozen voor een nieuwe bouvierpup. Deze is nu 8 maanden. Ik heb heel erg aan haar moeten wennen. Ze is natuurlijk jong, daardoor druk en aanvankelijk onopgevoed. Een heel groot verschil!! Door deze nieuwe hond kwam het gemis en het verdriet van de oude ook weer terug. Maar dat mag toch?! Inmiddels wordt de band met mijn nieuwe pup steeds beter. In het begin was het gewoon een leuk hondje, maar inmiddels heb ik met haar ook alweer leuke herinneringen opgebouwd. Daardoor ga ik steeds meer van haar houden. Ik herinnerde me toen ook dat ik dit bij mijn eerste hond ook gehad had. Pas na een tijdje komt het "houden van", pas als je de hond kent en er van alles mee onderneemt. Ik mis nog steeds mijn oude hond en ik ben ook blij met deze nieuwe belhamel waar ik vast nog meer van ga houden!
Sterkte!

[guda]

Origineel geplaatst door *Cobra
Onze bouvier is 8 maanden geleden overleden.
Als ik eraan denk dan doet het nog steeds veel pijn en verdriet.
Die pijn houdt mij tegen om weer een pup in huis te halen.
Ik ben bang dat ik mij schuldig ga voelen en dat ik de pup ga vergelijken met onze oude bouvier.
Ik heb de keus moeten maken om mijn bouvier op de leeftijd van 9 jaar te laten inslapen.
Ze had een kwaadaardige tumor in haar hoofd zitten.
Ik heb tot de laatste dag voor haar gezorgd en denk nog steeds aan haar.
Ze was alles voor mij en ze ging met mij altijd mee.
Het was een echte vriendin.
Nog steeds heb ik veel vragen en twijfels.
Ik denk dat ze nooit meer is te vervangen.

Hallo Cobra,
Ik leef met je mee, want ik heb binnen 4 maanden mijn twee Bouviers kinderen verloren.
De pijn en het verdriet daar weet ik alles van , maar wij hebben toch weer besloten 2 nieuwe Bouvierpups te nemen, ondangs dat je weet dat ooit weer de dag komt dan je ze los moet laten.
Nu heb ik Sandy al hier een schattige pup van 7 1/2 week oud. Mijn Astra heeft het op 1 week na niet mogen meemaken dat zij kwam, en dat vindt ik nogsteeds heel erg, want ze was een supermoeder.
Nu is Sandy hier en ik ben heel blij dat ik haar heb, de zorg en de liefde wat je alweer van deze pup ontvangt is nu al een grote troost voor mij.
Astra en Sandor waren voor mij het zelfde als jou Boef, trouwe vrienden en kamaraden, gewoon super kinderen .
Sandy en Maxim kunnen hen nooit vervangen, maar wel kan je weer veel liefde en vreugde uit deze nieuwe pups halen.
Het verzacht het verdriet toch wat, en ik denk maar zo dat Astra en Sandor uit hun plaatsje genieten dat er weer en stel lieve Bouviers bij hun moeder is en ze zullen als beschermengelen waaken over deze kinderen.
Denk er toch over om een nieuwe Bouvierkind te nemen, vervangen kunnen ze niet maar je wel troosten in je verdriet en nieuwe vreugde scheppen.

[Anita]

Hallo Cobra
Moeilijk he om te verwerken ik weet er alles van ik verloor ook twee bouviers in een paar maanden tijd ik had moeder en dochter eerst moest ik van Arabella de moeder afscheid nemmen en terwijl ik nog in een diep rouwproces zat had de dochter zoiets zonder mijn moeder heb ik er geen zin meer in vreselijk was het ik kon er niet mee omgaan ik moest ook Amanda laten inslapen dat was zo erg ik heb er nu nog moeite mee ik heb mijn verdriet van me afgeschreven op deze site onder (verhalen van uzelf)mischien is dit ook goed voor jou daar zal je ook lezen wat een moeite ik had met mijn nieuwe boef.
Ik wens je veel wijsheid en sterkte toe met je verdriet en beslissing.
En ik ben altijd bereid om je te steunen hoor.

Groetjes Anitaxx

[Freddie]

Vandaag is mijn bouvier aan zijn laatste reis begonnen.
Nu voel ik wat u hier schrijft.
Het verdriet is mijn overvallen.

[Elly de Jong]

Moeilijke tijd voor je , ik hebt t zelf ook al 2 keer meegemaakt..heel veel sterkte in ieder geval

Groetjes Elly