hoe weet ik wanneer de grens is bereikt?

[Brooke]

Mijn schat is 13 en heeft problemen met haar gezondheid die erger worden.
Ze komt moeilijk overeind als ze heeft geslapen en het lopen gaat trager.
De jaartjes gaan tellen en ik weet dat het een keer over is.
Toch wil ik haar niet missen en het moment zolang mogelijk uitstellen.
Maar hoelang kan ik uitstellen en hoe kan ik bepalen dat mijn schat nog een hondsleven heeft?
Vragen die ik krijg als ik haar op zie staan en met haar buiten loop.
Ik zou er graag achter willen komen wat de grens is tot waar ik kan gaan.
Ik ben op zoek naar ervaring om dit te weten te komen.
Wie kan mijn helpen?

[Jolanda S.]

Jeetje wat een moeilijke vraag, ik denk dat dit punt bij iedereen anders ligt. Wanneer heeft een hond er nog plezier in en wanneer is het egoistisch van de baas om de hond in leven te houden?
De belangrijkste aanwijzing zou voor mij zijn in hoeverre de hond pijn heeft.
Onze oudste boef is pas 7 en heeft wat last van stijfheid en moet even op gang komen na het opstaan maar daarna gaat hij weer vrolijk hollen en spelen.
Het is op elk moment moeilijk om afscheid te nemen van je boef.
Heeft jullie hond nog meer gezondheidsproblemen en pijn hierbij? WAt zegt de dierenarts over de kwaliteit van haar leven?
Veel strekte en hopelijk kunnen jullie nog een poos van haar aanwezigheid genieten.

[lars]

Hallo brooke

Mijn ervaring met onze rottweiler was dat ze het zelf aangaf.(ze was bijna 12)
Ze werd in opeens ziek en we zijn in een week tijd 5 keer bij de da geweest,op het eind van de week keek ze ons echt aan van laat mij maar gaan.

[samaurai]

zo lopen wij ook al een tijdje rond met heel veel twijfels
en is het moment van `de beslissing`ontzettend moeilijk
onze DA zegt ook ,je kent je hond het allerbeste en jij zult zelf voelen en zien wanneer hij het je vraagt

ik heb al eerder de beslissing moeten maken en mijn ervaring is dat in een acuut geval het `makkelijker`is dan door ouderdoms mankementen

advies geven kan ik je niet echt....ik zit in het zelfde schuitje zeg maar
alleen zeg ik wel tegen mezelf volg je verstand en niet je hart!!!

[Pakkie]

Wij zaten met dezelfde vraag. Wanneer is het genoeg geweest?
Silas, onze Rottweiler van net 12, had HD. En lopen kon hij nog maar net, wel met behulp van medicijnen. Verder kon hij niet veel meer, een beetje lopen, met een stok rondsjouwen, eten en drinken, dat was het wel. En dat was niet de Silas die hij vroeger was. Vroeger was hij een brok energie.
Eerst leg je de grens bij traplopen, in ons geval, maar als hij dat eenmaal niet meer kan is dat ook niet een reden om hem in te laten slapen, je wilt hem gewoon niet laten gaan.
De laatste tijd ging het steeds minder, maar ons besluit is niet vrijwillig gekomen. Misschien heb je het al gelezen, maar gister hebben wij Silas moeten laten inslapen omdat hij een milttumor had waar de dierenarts niets meer aan kon doen. Hij was gewoon té ziek voor een operatie.
Wij hebben dus geen beslissing kunnen/hoeven nemen op basis van zijn leeftijd.
En of dat het makkelijker maakt? Ik denk het niet...

Ik wens je heel veel sterkte bij het nemen van een beslissing.

[k-broek]

Moet je niet te veel over nadenken .
Neem gewoon de dagen zoals ze komen en dan weet je het.
Ik heb hier ook zo een oud hondje lopen ,doof ,en blind aan het worden .
Geen tand meer in dat ouwe mummelbekkie van d'r.
Epileptisch en mager en dun in vacht.
Maar ze heeft nog schik en is nog blij.
Af en toe jaagt zij nog een van de bouviers de stuipen op het lijf en de tent door.
Altijd een van haar hobby's geweest. hahaha
Maar als het moment daar is dan weet je het.

Groet kees

[annebasco]

Hoi Caroline, dat is inderdaad een moeilijke vraag maar je kent zelf je boeffie het beste. Zelf zul je weten wanneer ze je aankijkt zo van "het is genoeg geweest". Zolang je ziet dat ze nog blij is met wat ze nog kan is het goed.
Knuf voor jouw meisje van Basco!!

[Catootje]

Wat ontzettend moeilijk is dit hé?
Ik denk dat het voor iedereen anders is.
Maar ik ben het met mijn voorgangers eens,
als het zover is, wéét je het.
Heel veel sterkte.

[Jolanda S.]

He Kees dat klinkt nog als een stoere "Muis"!

[samaurai]

wil nog even iets verduidelijken...

wat ik schreef met `makkelijker`daar mee bedoel ik het volgende..

toen bij Sam de diagnose kwam en bleek dat er niets meer aan gedaan kon worden,dat ze nog enkele dagen hooguit een week had
en dat ze alleen maar zou lijden
dit wil ik haar niet aandoen en heb direct besloten dat ze mocht gaan slapen

nu heb ik een oude ,dementerende,stijfe hond van ruim 15
het ene moment zie je dat het niet meer kan en op het moment dat je dan toch een beslissing neemt,staat ie de volgende dag weer vrolijk te kwispelen en `rent`ie rond
hij heeft ups en downs
daar door gaf ik aan dat acuut `makkelijker `is dan op deze manier omdat je nu moet overwegen wat er het beste is omdat de hond nog wel levenslust heeft en niet lijd maar anderzijds wat is de kwaliteit van leven nog voor hem
en bij iets acuuts/ernstige ziekte is het vind ik duidelijker

ik bedoel dus niet met makkelijk dat de beslissing gewoon weg makkelijker zovan dat doe je even!!!
maar dat je minder piekerd over dat je wel de juist beslissing neemt, en natuurlijk is in beide gevallen het verdriet net zo groot

hoop dat ik het zo wat duidelijker heb uitgelegt,zou het vreselijk vinden dat jullie een verkeerd beeld krijgen bij mijn opmerking

[marja-s]

Hoi
Ik heb het zelf een aantal keer meegemaakt en ineens weet je het dan voel je het. En dan is het moment daar. Geniet maar veel van elkaar sterkte.

Marja, Roxy en Macho

[Chanel]

Beste Brooke,

Ik sluit me helemaal aan bij mijn voorgangers.

Als je 13 jaar (of korter, dat moet geen verschil uitmaken) met je hond bent zie je het aan de ogen, je voelt het.
Wanneer je elkaar begrijpt, zonder woorden, zoveel liefde voor elkaar hebt, weet je wanneer deze magische grens bereikt is. Wanneer je de trotsheid, de spirit, de kracht ziet wegebben en daarvoor in de plaats een groot verdriet en onmacht in je hond bemerkt, er geen levensvreugde meer is .......... is het moment daar.
Niet eerder en niet later.

[nic]

Ik vind dat Chanel het heel goed heeft verwoord....
Je weet het!

[boevengek]

Ben het ook met Chanel eens!!!
Moet er bijna van huilen...

Sandra.

[ringostar]

het is altijd een giantische moelijke beslissing als je je trouwe lieve makker moet laten gaan.
ook al is het ontzettend moeilijk denk niet aan jezelf maar aan je schat.
heb ergens een gedicht gevonden wat dit prachtig verwoord

Als twee lieve ogen je vragen:

Help me, want ik heb zo'n pijn
Mag je dan, omdat je hem niet wilt missen egoïstisch zijn?

Als twee lieve ogen je vragen:

Baasje, laat me toch gaan
Mag je dan, omdat je zelf nog niet zover bent zeggen: Het is nog niet gedaan?

Als de dokter zegt:

Dit komt nooit meer goed
Mag je dan, omdat je er niet aan wilt zeggen: We houden goede moed?

De liefde voor een dier gaat verder dan het leven zelf, en zal je altijd blijven schenken.
Iets waar je met goede herinneringen aan zult blijven denken.

Dus neem die stap

En laat hem gaan
Dan pas kun je zeggen
Ik heb alles voor hem gedaan.

heel veel sterkte de komende tijd

liefs marlies en een dikke lebber van enzo

[Dazzle]

Ja, dit gedicht verwoord het zeker prachtig!

[anitaheijnen]

Hier zijn verdere woorden overbodig.
Wat een schitterend gedicht.

[Nonique]

Werkelijk een prachtig gedicht....
pfff ik voel ze gewoon weer al die moeilijke dagen en het afscheid.
Echt prachtig gedicht, bedankt.


= = = =

Ook ik denk dat ze het aan zullen geven...
En dan moet je proberen niet aan jezelf te denken of aan het verdriet dat je zult moeten gaan dragen als ze de ogen sluiten.

Ik heb ons laatste vrouwke te lang bij me willen houden en dit terwijl ze al veel eeder liet weten 'ik kan niet meer vrouwtje'. Ik kon haar zo moeilijk los laten en die dag leek hel voor me en werd dat uiteindelijk toch.
Ze kwam nog maar moeilijk overeind om mee te gaan stappen en dit terwijl dat toch wel haar favoriete momenten waren. Op het laatst kon ze zelfs niet meer op staan en deed verwoede pogingen omdat ze 'mij' tegemoet wilde komen.
Ze kon me hele uren aan gaan liggen kijken met een blik die boekdelen sprak en als ik haar dan aanhaalde en bij haar ging liggen drukte ze haar kop in mijn handen alsof ze echt sorry wilde zeggen dat ze niet meer kon en gevoelsmatig om toestemming vroeg om te mogen gaan.
En nog bergen meer waar ik nog steeds niet zo goed in herinneringen naar terug wil. Ondanks eerder zulke beslissingen genomen te hebben, vond ik het gruwelijk zwaar.

Niet te min wil ik wel toegeven dat ik veel te lang gewacht heb bij haar en ik haar eerder had moeten los laten. Nu zou ik daar zeggen 'het moment dat vertelde 'het is genoeg geweest' was het moment waarop ze haar meest favoriete ondernemen verstek wilde laten gaan en vermoeid haar lijf terug neer liet zakken op haar dek.
Want klagen en pijn heeft ze nog nooit aangegeven, dat kon je enkel lezen aan haar houding en ogen.

Ik hoop nog heel lang gevrijwaard te mogen blijven van het weer moeten nemen van een dergelijke beslissing waar jij nu doorheen moet...

Heel veel sterkte
:(

[Brooke]

Ik weet dat ik en moeilijke vraag heb gesteld en daar heb ik zelf ook geen antwoord op.
Soms heb ik het gevoel dat mijn dame het moeilijk heeft en een andere keer het tegenovergestelde.
Misschien komt het door mijzelf.
Nu ik alleen ben is zij alles nog wat ik heb en weet ik dondersgoed dat er ooit een einde komt aan haar leven.
Dat beangstigt mij erg.
Bij het lezen van het gedicht stroomde de tranen over mijn wangen zo mooi en zo met gevoel.
Bedankt voor jullie berichten

[Monique]

Ik wil je als eerste nog heel veel plezier toewensen met je hond. Zolang die er nog is geniet van van alles wat je meemaakt samen. Knuffel en verwen zoveel je kan. Op een dag kan dat niet meer en alles wat je nu nog kan "meepikken" neemt niemand je ooit meer af.


Verder heb ik zelf ervaren dat zolang je zelf nog twijfels hebt, het waarschijnlijk nog niet de juiste tijd is. En zoals een aantal voor me hebben gezegd: kijk in de ogen van je hond. Die vertellen je alles.


Mijn grens lag bij een prettig boef-waardig leven. Maar mn dat mijn boef nog plezier in het leven had (al was ze slechter te been, ach ze was ook bijna 16). Op haar oude dag (wankel en al) had ze nog veel plezier. Ze "rende" door het bos. Probeerde over boomstammen te springen (de dwaas hihihi). M.a.w. ZIJ wist niet dat ze oud en gammel was. Zij ging gewoon door met leven. Tot een ochtend dat haar ogen me aangaven dat ze dit niet meer wilde. Ze keek me aan met een grote "waarom" in haar ogen. (Zij was voor de zoveelste keer omgevallen en kon alleen met hulp weer overeind). Helaas heb ik toen, met erg veel pijn in mijn hart, haar moeten "laten gaan". Tot op de dag van vandaag is dat de meest vreselijke besluit geweest in mijn hele leven.

[MaraJade]

Hoi Brooke

Ik zal hier ook even reageren op je vraag. Wanneer neem je die beslissing? Ik weet het niet, maar als je hond het je vraagt, dan weet je het. En weer schiet ik helemaal vol want het is voor ons ook nog vrij kort geleden dat we die 'vreselijke' beslissing hebben genomen.

De eerste keer dat we die beslissing hebben moeten nemen was bij onze oude keeshond van 16 jaar, hij had al staar aan een oog en het andere oog begon ook al staar te krijgen, hij was redelijk doof aan het worden maar op een morgen kreeg hij een hersenbloeding of iets dergelijks. Dierenarts gebeld, we moesten het maar even aan zien, misschien knapte hij dus nog op. Nee dus, Tarzan bleef alleen maar rondjes lopen, kon zijn water en eten niet meer vinden en werd aggressief. Dus tja, als een hond geen hond meer kan zijn, dan neem je een beslissing die je aan het hart gaat maar die voor je hond het beste is.

Toen hebben we Oscar gekregen die we na 4 jaar en 3 maanden hebben moeten laten inslapen. Hij had last van zijn prostaat, liet zijn plasjes lopen en deed eigenlijk niets meer dan liggen en slapen op het laatst. Operatie en de prostaat laten verwijderen, niets hielp meer. Zijn bloedwaarden waren niet goed en 20 december 2007 ging ik om 12.00 naar mijn werk en een uur later stond ik weer thuis op de stoep, mam had gebeld, Oscar ging in een uur tijd zo ontzettend hard achteruit, kon niet meer opstaan, helemaal niets meer. Mijn vader meende echt dat hij er zo tussenuit zou knijpen. En dan sta je daar, wat doe je. Gaan we nog door tot na de feestdagen? Want niemand wil hem kwijt, echt niet. We hebben met zijn allen, mijn moeder, vader, broer en ik de beslissing genomen om hem niet meer te laten lijden en onze lieverd heeft tot het laatste moment gevochten maar toen ik tegen hem zei:"het is goed lieverd, je hoeft voor ons niet meer door te gaan...." Toen was het ook heel gauw afgelopen. Het was geen makkelijke beslissing maar wel de beste beslissing voor Oscar, want hij zou dus niet meer beter zijn geworden...hij had kanker met uitzaaiïngen....En nog heb ik het er soms heel moeilijk mee, maar voor Oscar is het het beste...

Maar wat wil ik nu zeggen? Dat jij zelf het beste aanvoelt hoe en wat....

Sterkte en succes.

mara

[jalybo]

wil nog even iets verduidelijken...

wat ik schreef met `makkelijker`daar mee bedoel ik het volgende..

toen bij Sam de diagnose kwam en bleek dat er niets meer aan gedaan kon worden,dat ze nog enkele dagen hooguit een week had
en dat ze alleen maar zou lijden
dit wil ik haar niet aandoen en heb direct besloten dat ze mocht gaan slapen

nu heb ik een oude ,dementerende,stijfe hond van ruim 15
het ene moment zie je dat het niet meer kan en op het moment dat je dan toch een beslissing neemt,staat ie de volgende dag weer vrolijk te kwispelen en `rent`ie rond
hij heeft ups en downs
daar door gaf ik aan dat acuut `makkelijker `is dan op deze manier omdat je nu moet overwegen wat er het beste is omdat de hond nog wel levenslust heeft en niet lijd maar anderzijds wat is de kwaliteit van leven nog voor hem
en bij iets acuuts/ernstige ziekte is het vind ik duidelijker

ik bedoel dus niet met makkelijk dat de beslissing gewoon weg makkelijker zovan dat doe je even!!!
maar dat je minder piekerd over dat je wel de juist beslissing neemt, en natuurlijk is in beide gevallen het verdriet net zo groot

hoop dat ik het zo wat duidelijker heb uitgelegt,zou het vreselijk vinden dat jullie een verkeerd beeld krijgen bij mijn opmerking
Ik denk dat iedereen wel begrijpt wat je bedoelt. Bij iets acuuts hoef je geen keus te maken, bij ouderdom heb je die keus nog wel. Maar ik ben het met iedereen eens, de hond geeft het zelf aan. Wij hebben dat al twee keer eerder meegemaakt. Het is moeilijk, maar ze kijken je aan met een blik van, het is genoeg, laat mij maar gaan. En als je dat besluit genomen hebt, zoals wij bij Boris, dan is het net of er opeens een soort rust over de hond komt. Hij likte mijn gezicht, misschien als dank. Maar wij hadden er toen vrede mee.
groetjes en sterkte.

Lyda, Jaap en een dikke knuf van Cintha

[snuffel]

Zoals iedereen al zegt, het is en blijft moeilijk te beslissen wanneer is het genoeg.
Onze Winnie was 16 jaar en 7 maanden toen we haar hebben laten inslapen.
Ze was stijf en stram, niet meer helemaal zindelijk, maar nog steeds wel vrolijk en ondeugend.
Tot het opeens opviel dat ze niet meer kwispelde en echt zo'n blik had van, ik wil niet meer.
Het is inderdaad zo, je voelt wanneer het genoeg is.
En soms denk je achteraf, had ik niet eerder de beslissing moeten nemen.

Heel veel sterkte.