Ylona
28 april 2008, 17:10
Hoihoi,
ik had beloofd om jullie op de hoogte te houden van de vorderingen van mijn eigen bouvier, Bo, op 24 december jl. uit het asiel op gehaald, en natuurlijk ook van Rascal van 't Boeffieskamp die onlangs een heel prettig plekje bij mevrouw Geertje heeft gevonden. Bij deze maar weer eens even bijpraten.
Met Bo gaat het geweldig. Ik heb enige tijd geleden toch besloten hem te laten castreren. Niet alleen omdat ik dat prettiger vind (geen gesnuffel meer, niet meer achter zijn ****** aanlopen, lekker los kunnen laten, ook de andere jongens van mij zijn gecastreerd) maar ook voor hemzelf. Al die hormoontjes brachten nogal wat onrust bovenop zijn eigen onrust en stress vanuit zijn verleden. Soms had hij het schuim rond de bek staan, zo enorm gestressed van alles. Tel daarbij op dat hij regelmatig aan de bak kon met andere ongecastreerde reuen terwijl hij dat helemaal niet wilde of aankon et voilà, daar heb je voldoende redenen om toch te kiezen voor castratie. Dat bleek, in latere instantie, zeker een goede keuze want zowel ikzelf als Bo hebben er een boel rust en daarmee plezier van. Maar de castratie zelf ... ja, die ging ook wel goed maar daarna heeft meneer alle complicaties gehad die je maar kunt verzinnen. Gebeurt soms, de DA zei dat deze gevallen (enorm scrotum, later ontsteking erbij, scheuren van scrotum, heel erg stinkende en overal rondslingerende afscheiding en een heel erg zieke hond) gemiddeld 1x per jaar voorkwamen. En Bo had dus de mazzel ... afijn, DA heeft ons heel goed bijgestaan, ik kon bij nacht en ontij langskomen en er is me geen cent meer voor in rekening gebracht. Het begrip was enorm, de geestelijke bijstand geweldig. Het was kantje boord met 'm maar Bo heeft het gered. En nu is het een nog geweldigere, heerlijke hond. De castratie betekende wel dat de rangorde hier in huis nog maar es moest worden vastgesteld, dus dat gedoe hebben we ook nog een keer helemaal doorlopen, maar nu is de rust weergekeerd. Bo is lid van de roedel, alsof het nooit anders geweest is. Ik heb wel werk aan 'm gehad, soms heb ik nog werk aan 'm, maar eerlijk is eerlijk ... ik had veel erger verwacht. Ik heb nog nooit een hond meegemaakt die zich zo kan overgeven aan de situatie als Bo dat doet. Zonder mankeren. Het is wel zo dat in alle gevallen Jip en Sam er wel bij moeten zijn, want daar heeft hij enorm veel steun aan. Als Bo een 'mindere' treft, een onzekere / angstige hond, dan draait hij wel door. Als Bo wat teveel emoties heeft, kan hij dat niet aan. Dan moet ik 'm op zijn plek zetten of leggen, de rust keert weer, en hup, Bo kan weer verder. Zal nog wel even zo blijven, maar ook dat zal ongetwijfeld beter worden naarmate de tijd vordert. Bo kent heel slecht zijn grenzen bij andere onzekere honden en in onzekere situaties, dus dat zal hij nooit geleerd hebben. Wat dat betreft heeft hij aan Sam (en ondergetekende) echt een hele goeie getroffen, want die is bijzonder duidelijk in zijn grenzen. Dat helpt Bo wel. Binnenkort ga ik een revalidatietraject volgen, daarbij ben ik 1 dag per week weg. Sam en Jip waren de dagopvang gewend, voor Bo was het spannend. Want: het asiel vond hij verschrikkelijk. Dus heb ik met de opvang afgesproken dat we het voorzichtig zouden opbouwen. 1e keer een uurtje, 2e keer iets langer.... Kan hij wennen en weet hij dat ik hem iedere keer weer kom ophalen. Wat denk je? Geen centje pijn. Wat hem betreft had ik best nog ff weg kunnen blijven. Hij vindt het geweldig, mits Sam en Jip erbij, natuurlijk. Hij stapt vrolijk met ze de kennel in. Als ze naar buiten gaan, naar de uitlaatweides, gaat Bo wel apart van Sam en Jip bij de grote honden en zij bij de kleinen. En da's maar goed ook, want Bo heeft ernstige beschermingsdrang richting Sam en Jip. Ze hoeven maar te piepen en hup .... daar is grote broer Bo. En dat kunnen we niet hebben natuurlijk ... meestal gaat dat gepiep ook helemaal nergens over, dus ingrijpen heb vaak helemaal niet nodig, maar ja, maak dat Bo maar eens wijs. Afijn, je begrijpt: ik lach me vaak helemaal suf om mijn drietal. En ik kan soms gewoon even naar Bo zitten kijken, dan herinner ik me hoe hij was, waar hij zat toen ik hem kwam ophalen uit het asiel. Zo gelaten, zo gestressed, kale plekken in zijn vacht, stinkend, vies, en zo verschrikkelijk ongelukkig. En nu? Hij loopt 3x per dag een hele grote wandeling, hij ontdekt water in die zin dat je er ook in kunt zwemmen en hij wordt er helemaal gek van van vreugde. Hij joelt alles bij elkaar. Laatst heeft 'ie eindeloos rond lopen rennen in een gezellig weilandje dat ze net hadden bemest ... hij had de stront achter / in zijn oren zitten en hij keek me aan met een blik van 'goed hè?'. Ja, geweldig! Hij is tegenwoordig helemaal gek van snoepjes, hij is ontzettend lief voor mij, Sam en Jip, de buren, vrienden, familie, kinderen en de andere honden die hij via ons kent. En: hij wordt ook steeds waakser. Maar dat vind ik niet erg, dat vind ik heel erg prettig. Dus: ik geniet steeds meer van 'm, en hij ontroert me doordat ik weet waar hij vandaan komt. En dat hij zich dan zo ontwikkelt, tja, daar word je af en toe gewoon een beetje stil van.
Ik heb afgelopen week ook nog even met mevrouw Geertje gesproken en ook met Rascal gaat het geweldig. Daar zijn, voor zover ik weet, helemaal geen aanpassingsproblemen. Alsof hij er al jaren woont. Geen gezeur met slapen, alleen laten is geen probleem, hij loopt lekker los, met andere honden / mensen / kinderen gaat het goed. En als ze er is, dan is hij wat zij zo graag wilde: een maatje in alles. Wel lachen: hij kent mij natuurlijk, en hij vindt alles goed, maar toen Geertje even de kamer in liep, ik in de deuropening stond, nam hij in de gang wel een houding aan van: en niet denken dat je nu naar binnen komt hè? Geweldig, hij beschermt haar echt wel.
En Rascal? Rascal die geniet met volle teugen, hij laat zich heerlijk knuffelen, lekkers toestoppen en gaat uitgebreid wandelen, meerdere keren per dag. Hij vindt alles gezellig, en geweldig en 's nachts snurkt hij nog steeds dat het een lieve lust is. Hij slaapt er dus wel goed op. Afijn, ook een story met een happy ending. En ook die twee kan ik soms van een afstandje bekijken en er even bij stilstaan hoe ze er allebei nog maar zo kort geleden voorstonden. En hoe ontzettend gelukkig ze allebei zijn met elkaar. Ik ben nog steeds heel erg blij dat ik dat verhaal van dichtbij mocht meemaken. Zoveel moois doet een mens heel erg goed.
Tot zover, 't is weer een heel verhaal. Ga door met jullie verhalen, ik kijk ook regelmatig even hoe het allemaal gaat. Kathy, was nog benieuwd hoe het nu gaat met de thuiszorg, de familie en Quinsy. Is er al vooruitgang?
Hartelijke groet,
Ylona
Sam, Jip en Bo
ik had beloofd om jullie op de hoogte te houden van de vorderingen van mijn eigen bouvier, Bo, op 24 december jl. uit het asiel op gehaald, en natuurlijk ook van Rascal van 't Boeffieskamp die onlangs een heel prettig plekje bij mevrouw Geertje heeft gevonden. Bij deze maar weer eens even bijpraten.
Met Bo gaat het geweldig. Ik heb enige tijd geleden toch besloten hem te laten castreren. Niet alleen omdat ik dat prettiger vind (geen gesnuffel meer, niet meer achter zijn ****** aanlopen, lekker los kunnen laten, ook de andere jongens van mij zijn gecastreerd) maar ook voor hemzelf. Al die hormoontjes brachten nogal wat onrust bovenop zijn eigen onrust en stress vanuit zijn verleden. Soms had hij het schuim rond de bek staan, zo enorm gestressed van alles. Tel daarbij op dat hij regelmatig aan de bak kon met andere ongecastreerde reuen terwijl hij dat helemaal niet wilde of aankon et voilà, daar heb je voldoende redenen om toch te kiezen voor castratie. Dat bleek, in latere instantie, zeker een goede keuze want zowel ikzelf als Bo hebben er een boel rust en daarmee plezier van. Maar de castratie zelf ... ja, die ging ook wel goed maar daarna heeft meneer alle complicaties gehad die je maar kunt verzinnen. Gebeurt soms, de DA zei dat deze gevallen (enorm scrotum, later ontsteking erbij, scheuren van scrotum, heel erg stinkende en overal rondslingerende afscheiding en een heel erg zieke hond) gemiddeld 1x per jaar voorkwamen. En Bo had dus de mazzel ... afijn, DA heeft ons heel goed bijgestaan, ik kon bij nacht en ontij langskomen en er is me geen cent meer voor in rekening gebracht. Het begrip was enorm, de geestelijke bijstand geweldig. Het was kantje boord met 'm maar Bo heeft het gered. En nu is het een nog geweldigere, heerlijke hond. De castratie betekende wel dat de rangorde hier in huis nog maar es moest worden vastgesteld, dus dat gedoe hebben we ook nog een keer helemaal doorlopen, maar nu is de rust weergekeerd. Bo is lid van de roedel, alsof het nooit anders geweest is. Ik heb wel werk aan 'm gehad, soms heb ik nog werk aan 'm, maar eerlijk is eerlijk ... ik had veel erger verwacht. Ik heb nog nooit een hond meegemaakt die zich zo kan overgeven aan de situatie als Bo dat doet. Zonder mankeren. Het is wel zo dat in alle gevallen Jip en Sam er wel bij moeten zijn, want daar heeft hij enorm veel steun aan. Als Bo een 'mindere' treft, een onzekere / angstige hond, dan draait hij wel door. Als Bo wat teveel emoties heeft, kan hij dat niet aan. Dan moet ik 'm op zijn plek zetten of leggen, de rust keert weer, en hup, Bo kan weer verder. Zal nog wel even zo blijven, maar ook dat zal ongetwijfeld beter worden naarmate de tijd vordert. Bo kent heel slecht zijn grenzen bij andere onzekere honden en in onzekere situaties, dus dat zal hij nooit geleerd hebben. Wat dat betreft heeft hij aan Sam (en ondergetekende) echt een hele goeie getroffen, want die is bijzonder duidelijk in zijn grenzen. Dat helpt Bo wel. Binnenkort ga ik een revalidatietraject volgen, daarbij ben ik 1 dag per week weg. Sam en Jip waren de dagopvang gewend, voor Bo was het spannend. Want: het asiel vond hij verschrikkelijk. Dus heb ik met de opvang afgesproken dat we het voorzichtig zouden opbouwen. 1e keer een uurtje, 2e keer iets langer.... Kan hij wennen en weet hij dat ik hem iedere keer weer kom ophalen. Wat denk je? Geen centje pijn. Wat hem betreft had ik best nog ff weg kunnen blijven. Hij vindt het geweldig, mits Sam en Jip erbij, natuurlijk. Hij stapt vrolijk met ze de kennel in. Als ze naar buiten gaan, naar de uitlaatweides, gaat Bo wel apart van Sam en Jip bij de grote honden en zij bij de kleinen. En da's maar goed ook, want Bo heeft ernstige beschermingsdrang richting Sam en Jip. Ze hoeven maar te piepen en hup .... daar is grote broer Bo. En dat kunnen we niet hebben natuurlijk ... meestal gaat dat gepiep ook helemaal nergens over, dus ingrijpen heb vaak helemaal niet nodig, maar ja, maak dat Bo maar eens wijs. Afijn, je begrijpt: ik lach me vaak helemaal suf om mijn drietal. En ik kan soms gewoon even naar Bo zitten kijken, dan herinner ik me hoe hij was, waar hij zat toen ik hem kwam ophalen uit het asiel. Zo gelaten, zo gestressed, kale plekken in zijn vacht, stinkend, vies, en zo verschrikkelijk ongelukkig. En nu? Hij loopt 3x per dag een hele grote wandeling, hij ontdekt water in die zin dat je er ook in kunt zwemmen en hij wordt er helemaal gek van van vreugde. Hij joelt alles bij elkaar. Laatst heeft 'ie eindeloos rond lopen rennen in een gezellig weilandje dat ze net hadden bemest ... hij had de stront achter / in zijn oren zitten en hij keek me aan met een blik van 'goed hè?'. Ja, geweldig! Hij is tegenwoordig helemaal gek van snoepjes, hij is ontzettend lief voor mij, Sam en Jip, de buren, vrienden, familie, kinderen en de andere honden die hij via ons kent. En: hij wordt ook steeds waakser. Maar dat vind ik niet erg, dat vind ik heel erg prettig. Dus: ik geniet steeds meer van 'm, en hij ontroert me doordat ik weet waar hij vandaan komt. En dat hij zich dan zo ontwikkelt, tja, daar word je af en toe gewoon een beetje stil van.
Ik heb afgelopen week ook nog even met mevrouw Geertje gesproken en ook met Rascal gaat het geweldig. Daar zijn, voor zover ik weet, helemaal geen aanpassingsproblemen. Alsof hij er al jaren woont. Geen gezeur met slapen, alleen laten is geen probleem, hij loopt lekker los, met andere honden / mensen / kinderen gaat het goed. En als ze er is, dan is hij wat zij zo graag wilde: een maatje in alles. Wel lachen: hij kent mij natuurlijk, en hij vindt alles goed, maar toen Geertje even de kamer in liep, ik in de deuropening stond, nam hij in de gang wel een houding aan van: en niet denken dat je nu naar binnen komt hè? Geweldig, hij beschermt haar echt wel.
En Rascal? Rascal die geniet met volle teugen, hij laat zich heerlijk knuffelen, lekkers toestoppen en gaat uitgebreid wandelen, meerdere keren per dag. Hij vindt alles gezellig, en geweldig en 's nachts snurkt hij nog steeds dat het een lieve lust is. Hij slaapt er dus wel goed op. Afijn, ook een story met een happy ending. En ook die twee kan ik soms van een afstandje bekijken en er even bij stilstaan hoe ze er allebei nog maar zo kort geleden voorstonden. En hoe ontzettend gelukkig ze allebei zijn met elkaar. Ik ben nog steeds heel erg blij dat ik dat verhaal van dichtbij mocht meemaken. Zoveel moois doet een mens heel erg goed.
Tot zover, 't is weer een heel verhaal. Ga door met jullie verhalen, ik kijk ook regelmatig even hoe het allemaal gaat. Kathy, was nog benieuwd hoe het nu gaat met de thuiszorg, de familie en Quinsy. Is er al vooruitgang?
Hartelijke groet,
Ylona
Sam, Jip en Bo