Ylona
6 juli 2008, 16:39
Zo, daar zijn we weer. Drie weekjes weggeweest met sleurhut en drie honden naar een gezellige kleine camping op de Veluwe. Voor mij de 1e keer met de sleurhut (speciaal aangeschaft omdat het gezin is uitgebreid met Bo), voor Bo hoogstwaarschijnlijk de allereerste keer dat 'ie überhaupt op vakantie ging. Afwachten dus hoe dat allemaal zou gaan. Of de verandering van omgeving (weer) angstig zou maken. Of al die vreemde mensen een dreiging zouden zijn.
Nou, niks van dat al. Ja, de caravan vond 'ie een maf ding maar ik ook, dus da's niks aparts. Ik had vooraf bedacht dat Bo mooi in de voortent kon slapen (de caravan is dusdanig klein dat hij er zijn kont niet in kan keren) maar Bo bleek een waar ontsnappingskunstenaar te zijn. Niet in de zin van weglopen, maar wel in de zin van lekker rondsnuffelen en in het begin zeker om mij niet uit het oog te verliezen. En met een buurvrouw die wel mijn liefde voor hondjes begreep maar er zelf als de dood voor is, is dat gewoon niet handig. En een touwtje ... tja, menig touwtje geprobeerd hoor. En Bo was best bereid om mee te werken aan de illusie dat 'ie daarmee ook vastlag. Zolang er niks gebeurde, we gewoon gezellig bij de hut zaten, prima. Hij hield zich netjes aan de mogelijkheden van het touwtje / waslijn / ketting. Totdat het er op aan kwam. Dat waren in 1e instantie de momenten dat ik naar het washok liep. Toen hij daar aan gewend was en begreep dat ik terugkwam ging het om de fiets die ik weg ging brengen naar het fietsenhok of de auto die gehaald moest worden. Dan was geen touw / waslijn / ketting sterk genoeg om Bo tegen te houden. En was 'ie wel stevig genoeg, dan stond Bo met kleine caravan en wat restjes voortent achter zich bij het washok / fietsenhok / parkeerplaats. Het gebeurde zo regelmatig en met zo'n aandoenlijkheid dat zelfs mijn bange buurvrouw voor 'm gesmolten is (aanraken durft ze nog niet hoor).
Afijn, de voortent was dus geen optie dus met 3 honden in de caravan geslapen. Sam en Jip duiken beiden onder het bed en die hoor en zie je niet meer tot je de volgende dag wakker wordt. Voor Bo had ik een mooi eigen plekje gecreërd aan de andere kant onder de tafel. Lekker zijn bedje opgeschud, het zag er bijzonder gezellig uit vond ik zelf. Bo dacht daar anders over. Hij lag te hijgen dat het een lieve lust was. De caravan schudde, samen met de camping, op haar grondvesten. Ik wil niet weten wat de buren gedacht hebben dat er in onze hut gebeurde.
Uiteindelijk toch in slaap gevallen. De volgende dag werd ik wakker met mijn neus tegen het raam gedrukt en een benauwd gevoel. Achter mij lag een grote zwarte hond met zijn rug tegen mij aangedrukt, zijn voorpoten tegen het aanrechtkastje en achterpoten tegen de hangkast, in gestrekte uitvoering. Hij was in diepe slaap. Toen ik liet merken dat ik wakker was, was hij me toch een partij enthousiast! Helemaal blij. Je begrijpt hoe wij de rest van de vakantie geslapen hebben. Hij was uiteindelijk uitgeruster dan ik, kan ik je vertellen.
Bo vond het geweldig om bij de hut te liggen en te kijken naar al de mensen die hun ding deden. Heen en weer lopen, spelletjes doen, lekkere dingen eten ... Fantastisch! Hij keek de hele dag zijn ogen uit. Iedereen die bij de hut kwam werd enthousiast begroet, door alledrie. Bo heeft menig kreetje doen slaken door een wildenthousiast en goed gericht beetje in de bil. 't Is een vent, maar hij kwam er mee weg. Hij vond alle aandacht leuk en gezellig en iedereen was weg van 'm.
De camping lag pal aan de bosrand, tot grote vreugde van het 3-tal. Aan de bosrand lagen weides waar het stikte van de konijnen en hazen. Bo heeft zijn band met Jip en Sam ernstig versterkt met hun gezamenlijke jachtpartijen op de hazen en konijnen. Niks gevangen hoor, maar het spelletje was allemachtig leuk. Bo was niet te houden als we weer uit gingen.
Op enig moment heeft 'ie in het bos een biggetje opgesnord, zo eentje van een wild zwijn. Goedendag, ik schrok me wild. Want biggetje = ma zwijn = pa zwijn = familie zwijn ... en die wil ik echt niet tegenkomen. Gelukkig (maar pech voor het biggetje) bleek het beestje de rest van de familie kwijtgeraakt te zijn. Bo was wildenthousiast (leuke woordspeling) en weet nu ook dat dat spul in het bos rondloopt. Ik moet dus wel wat meer oppassen met 'm in het bos. Wat een jager, die jongen! Hij heeft hiermee wel het respect van Jip en Sam voor zich gewonnen.
Tja, en nu zijn we weer thuis. Ik moet Bo geloof ik uitleggen dat een vakantie maar een paar weken duurt. Hij ligt sinds thuiskomst droevig in zijn mand, een uitdraai van een vakantiefoto tussen zijn poten. Hij heeft nergens zin an, zelfs zijn bak niet leeg gegeten ....
Afijn, ik ben waanzinnig blij dat Bo in staat is om zo ontzettend te genieten. En zich al zo vertrouwd voelt dat hij ook in nieuwe situaties zich goed aan kan passen. Ik heb echt geen moment spijt gehad dat hij er bij is gekomen. Ik geniet enorm van zijn aanwezigheid, zijn vooruitgang en zijn enthousiasme.
Groet,
Ylona
Nou, niks van dat al. Ja, de caravan vond 'ie een maf ding maar ik ook, dus da's niks aparts. Ik had vooraf bedacht dat Bo mooi in de voortent kon slapen (de caravan is dusdanig klein dat hij er zijn kont niet in kan keren) maar Bo bleek een waar ontsnappingskunstenaar te zijn. Niet in de zin van weglopen, maar wel in de zin van lekker rondsnuffelen en in het begin zeker om mij niet uit het oog te verliezen. En met een buurvrouw die wel mijn liefde voor hondjes begreep maar er zelf als de dood voor is, is dat gewoon niet handig. En een touwtje ... tja, menig touwtje geprobeerd hoor. En Bo was best bereid om mee te werken aan de illusie dat 'ie daarmee ook vastlag. Zolang er niks gebeurde, we gewoon gezellig bij de hut zaten, prima. Hij hield zich netjes aan de mogelijkheden van het touwtje / waslijn / ketting. Totdat het er op aan kwam. Dat waren in 1e instantie de momenten dat ik naar het washok liep. Toen hij daar aan gewend was en begreep dat ik terugkwam ging het om de fiets die ik weg ging brengen naar het fietsenhok of de auto die gehaald moest worden. Dan was geen touw / waslijn / ketting sterk genoeg om Bo tegen te houden. En was 'ie wel stevig genoeg, dan stond Bo met kleine caravan en wat restjes voortent achter zich bij het washok / fietsenhok / parkeerplaats. Het gebeurde zo regelmatig en met zo'n aandoenlijkheid dat zelfs mijn bange buurvrouw voor 'm gesmolten is (aanraken durft ze nog niet hoor).
Afijn, de voortent was dus geen optie dus met 3 honden in de caravan geslapen. Sam en Jip duiken beiden onder het bed en die hoor en zie je niet meer tot je de volgende dag wakker wordt. Voor Bo had ik een mooi eigen plekje gecreërd aan de andere kant onder de tafel. Lekker zijn bedje opgeschud, het zag er bijzonder gezellig uit vond ik zelf. Bo dacht daar anders over. Hij lag te hijgen dat het een lieve lust was. De caravan schudde, samen met de camping, op haar grondvesten. Ik wil niet weten wat de buren gedacht hebben dat er in onze hut gebeurde.
Uiteindelijk toch in slaap gevallen. De volgende dag werd ik wakker met mijn neus tegen het raam gedrukt en een benauwd gevoel. Achter mij lag een grote zwarte hond met zijn rug tegen mij aangedrukt, zijn voorpoten tegen het aanrechtkastje en achterpoten tegen de hangkast, in gestrekte uitvoering. Hij was in diepe slaap. Toen ik liet merken dat ik wakker was, was hij me toch een partij enthousiast! Helemaal blij. Je begrijpt hoe wij de rest van de vakantie geslapen hebben. Hij was uiteindelijk uitgeruster dan ik, kan ik je vertellen.
Bo vond het geweldig om bij de hut te liggen en te kijken naar al de mensen die hun ding deden. Heen en weer lopen, spelletjes doen, lekkere dingen eten ... Fantastisch! Hij keek de hele dag zijn ogen uit. Iedereen die bij de hut kwam werd enthousiast begroet, door alledrie. Bo heeft menig kreetje doen slaken door een wildenthousiast en goed gericht beetje in de bil. 't Is een vent, maar hij kwam er mee weg. Hij vond alle aandacht leuk en gezellig en iedereen was weg van 'm.
De camping lag pal aan de bosrand, tot grote vreugde van het 3-tal. Aan de bosrand lagen weides waar het stikte van de konijnen en hazen. Bo heeft zijn band met Jip en Sam ernstig versterkt met hun gezamenlijke jachtpartijen op de hazen en konijnen. Niks gevangen hoor, maar het spelletje was allemachtig leuk. Bo was niet te houden als we weer uit gingen.
Op enig moment heeft 'ie in het bos een biggetje opgesnord, zo eentje van een wild zwijn. Goedendag, ik schrok me wild. Want biggetje = ma zwijn = pa zwijn = familie zwijn ... en die wil ik echt niet tegenkomen. Gelukkig (maar pech voor het biggetje) bleek het beestje de rest van de familie kwijtgeraakt te zijn. Bo was wildenthousiast (leuke woordspeling) en weet nu ook dat dat spul in het bos rondloopt. Ik moet dus wel wat meer oppassen met 'm in het bos. Wat een jager, die jongen! Hij heeft hiermee wel het respect van Jip en Sam voor zich gewonnen.
Tja, en nu zijn we weer thuis. Ik moet Bo geloof ik uitleggen dat een vakantie maar een paar weken duurt. Hij ligt sinds thuiskomst droevig in zijn mand, een uitdraai van een vakantiefoto tussen zijn poten. Hij heeft nergens zin an, zelfs zijn bak niet leeg gegeten ....
Afijn, ik ben waanzinnig blij dat Bo in staat is om zo ontzettend te genieten. En zich al zo vertrouwd voelt dat hij ook in nieuwe situaties zich goed aan kan passen. Ik heb echt geen moment spijt gehad dat hij er bij is gekomen. Ik geniet enorm van zijn aanwezigheid, zijn vooruitgang en zijn enthousiasme.
Groet,
Ylona