Ylona
10 oktober 2008, 10:09
Het verhaal over de eerste vakantie van Bo samen met mij en Sam en Jip is goed ontvangen. Super, al die leuke reacties. Maar: het schept wel verplichtingen, want ik ben in de afgelopen periode meerdere malen benaderd met de vraag: en hoe was de 2e vakantie? Tja... ik had het ook beloofd, dus bij deze: Bo's 2e vakantie.
Ik zou 's maandags weer vertrekken richting camping, met sleurhut en al. In de periode na de vakantie toe kreeg ik (alweer) een berichtje van opa Kees, waarin hij aangaf dat hij nog steeds zocht naar een goed tehuis voor zijn doodle pup: of ik nog mensen wist. Ik verdenk opa Kees er nog steeds zwaar van dat hij mij al op het oog had voor zijn pupje, maar hijzelf ontkent dat (deels). Afijn, ik was al een tijdje op zoek naar een makkertje voor Bo maar wilde persé een asielhond een kans geven. Zo'n jonge, ongecompliceerde pup vindt ongetwijfeld een goed thuis, dat kan niet missen. En een pup bij mij thuis? Sam is niet de makkelijkste, kan Bo dat wel aan? Maar: ik had al heel wat asielhondjes aan mij voorbij zien gaan, en steeds was de match er niet (voldoende). Dus: al mijn moed bij elkaar geraapt en Kees verteld dat ik er over dacht om de doodle zelf te adopteren. Dat vond Kees dus best een goed idee. Hij vond mij wel een enorme twijfelkont (is 't geen ADHD'er, kan hij er wel tegen als hij op zijn donder krijgt van de anderen, ik heb nu rust in de roedel en dan begint het gedonder weer ..) maar zoals ik al zei tegen hem: ik bedenk van tevoren van alles, maar als ik er voor ga, dan ga ik er ook voor.
Afijn, net voor de vakantie had ik besloten dat ik de doodle toch wilde adopteren. Dat soort beslissingen net voor de vakantie betekent trouwens wel dat je een veel minder relaxte vakantie hebt. Dat uitte zich tijdens de vakantie dan ook volop. Mensen met een zwakke maag wil ik dan ook graag adviseren dat gedeelte van mijn verhaal over mijn vakantie gewoon over te slaan.
Zaterdagavond had ik de sleurhut weer van stal getrokken. Volgens verwachting leidde de caravan op de parkeerplaats voor het huis tot groot enthousiasme onder de hondjes. Ik had er geen woord aan vuil gemaakt, het ding gewoon geparkeerd en er verder geen aandacht aan geschonken. Binnenshuis had ik bewust ook nog geen dingen (in-)gepakt, om vroegtijdige onrust te voorkomen. Dacht ik. Zondagmorgen om 6 uur stonden er 3 hondjes met verwachtingsvolle bekkies en wapperende staarten aan de bedrand. Echt wel een leuke manier om wakker te worden, maar niet persé om 6 uur 's ochtends.
De sleurhut pakte ik zo laat mogelijk in, zodat we meteen zouden kunnen vertrekken. Het idee was deze keer om mijn nichtje, behept met een ernstige vorm van heimwee, mee te nemen. Onderweg naar de camping had ik haar opgepikt. Op de camping aangekomen, hadden we samen de caravan op zijn plekkie gezet en de voortent er voor geknutseld. Helemaal trots waren we, we hadden alles sneller staan dan de buurman, die tegelijk met ons was aangekomen en begonnen. En hij hoefde alleen maar een luifel. Girlpower ...
Niet veel later sloeg de heimwee al toe. 's Avonds, na een logeerpartij van 8 uurtjes (!) kwam mams mijn nichtje alweer op halen. Haar jongere zusje zag haar kans schoon en kwam mee om haar zus op te halen, vergezeld van een tas met kleren voor een week. Gezellig! We hadden lekker spelletjes gedaan en gingen vervolgens lekker slapen. Hoopte ik. Niet dus. Bo vond de caravan en voortent en zo inmiddels vanzelfsprekend. Een klein mensenkind er bij in de caravan, dat was wel weer even andere koek. Hij had besloten om het kind goed in de gaten te houden. Mijn nichtje vindt Bo een lieve hond maar wel een van serieuze omvang, dus die aandacht werd niet helemaal gewaardeerd. Sam en Jip zal het allemaal worst wezen, die sliepen zich een slag in de rondte van al die frisse buitenlucht. Bo begon op enig moment erg onrustig te worden. Ik dacht dat hij nodig moest, misschien van de spanning, dus huppekee, in de pyjama en op de slofjes naar buiten. Waar hij vervolgens heel enthousiast liep te kwispelstaarten, maar er kwam helemaal niks uit. Verdikke. Weer naar bed, een uurtje later weer hetzelfde. Afijn, op deze manier heb ik de halve nacht buiten gestaan met een enthousiast kwispelende hond, geen idee wat er nou was.
De volgende ochtend hoorde ik van mijn nichtje dat ze 's nachts konijnen had gehoord. Aaaah, dat verklaarde een boel! Bo had dan ook een geweldige nacht gehad, ik een stuk minder. Ook mijn nichtje had geen oog dicht gedaan. Evenwel begonnen wij fris en fruitig aan de dag. Hadden lekker gewandeld, gegeten, boodschappen gedaan. Het was gezellig. Ik kon nu naar het toiletgebouw terwijl Bo, caravan en voortent gewoon op hun plek bleven. Wel begroette Bo mij iedere keer als ik terugkwam weer loeiend van enthousiasme. De hele camping wist precies wanneer ik weer naar de wc was geweest.
In de loop van de dag werd het gezichtje van mijn nichtje steeds bleker en haar oogjes steeds groter. Het meiske was zo verschrikkelijk moe ... Maar niet aan toegeven, natuurlijk! 's Avonds was het gebeurd en wilde ze nog maar één ding: naar mama toe!!! Tuurlijk meid, hup, in de auto en op naar huis. Nadat ik haar had afgezet was ik ontzettend toe aan vakantie. Ik heb mijn nichtjes beiden moeten verzekeren dat het echt niet erg was dat ik nu alleen op de camping was. Dat vonden ze zooooooo zielig voor mij ...
Terug op de camping was ik er allemaal ook wel klaar mee. Die nacht heb ik geslapen als een roos, en of Bo nog konijntjes heeft gehoord, we zullen het nooit weten want ik was volledig van de wereld.
De volgende dag kwam alles er uit. Letterlijk. Dit is dan ook de alinea die mensen met een zwakke maag kunnen overslaan. Drie dagen lang kon ik niet van de camping af omdat mijn lijf mij onvriendelijk en verschrikkelijk dringend verzocht in de buurt van een toilet te blijven. Ik ben een echte campingganger en heb inmiddels geaccepteerd dat je een toiletgebouw moet delen met heel veel anderen, hoewel ik dat nog steeds een heikel punt vindt. Het wordt nog heikeler als al hetgeen je erin stopt, en zelfs datgene wat je er niet in stopt, binnen no time een heel snelle weg naar buiten zoekt. Zo kan het dan gebeuren dat jij 's ochtends met samengeknepen billen richting toilet gaat, zo onopvallend mogelijk natuurlijk. En lekker vroeg, zodat je het toiletgebouw voor je alleen hebt. Je begrijpt, elke keer als ik er aan kwam, was er al iemand in het gebouw aanwezig. Shit. Tja, nature calls, dus met een bescheten gezicht toch maar het hokje in. Ik probeerde uit alle macht om eea zo rustig mogelijk op de daarvoor bestemde plaats te deponeren, maar het blijft racen hè? Dan zit je daar dus, gescheiden door een heel dun plastic wandje, de randen reiken niet volledig tot het plafond of de vloer, terwijl er naast jou zich iemand okselfris staat de wassen, föhnen en poetsen .... Ik kan me vergist hebben, maar volgens mij waren sommigen wel erg snel klaar met de wasbeurt ...
Drie dagen heeft die ellende geduurd. De honden vonden het prima. Die lagen weer heerlijk voor de tent, de boel te bekijken. Ondertussen had ik natuurlijk de zenuwen vanwege het feit dat Tys er na de vakantie bij zou komen. Aan de ene kant verschrikkelijk blij, ik verheugde me enorm op het ventje. Aan de andere kant: kijk ze nou. Ze zijn zo tevreden met zijn drietjes. Wat als het nou niet goed gaat?
Op enig moment functioneerde alles weer redelijk normaal en hebben we nog een paar heerlijke dagen gehad. Veel gewandeld, het was heerlijk weer. Vrijdags zijn we naar Kees gegaan om kennis te maken met de doodle pup. Het pupje was een heerlijk beest, ik had ook niet anders verwacht, dus ondergetkende was verkocht. Ook Sam, Jip en Bo gedroegen zich voorbeeldig. Nog even een eindje gewandeld met het puppie, die ging gedwee mee. Not. Hij vond het helemaal niks, dat 'ie met dat vreemde mens mee moest. En wie zijn in vredesnaam die drie honden? Rot op! Van spanning heeft 'ie bij opa Kees in zijn voortuin een lading brokken neergelegd. Afijn, het was nu definitief: Tys zou bij ons komen. Nog een heel weekend wachten ...
's Zaterdags nog even thuis geweest, de boel pupproof maken. En de buren vast vertellen dat er nóg een hond bij zou komen. Waren ze erg woest, dan konden ze dat mooi in die paar dagen dat ik nog op vakantie was verwerken, zodat de lucht weer geklaard zou zijn als ik terug kwam. Dat heeft ook zo gewerkt. Ik ben afgeschoten, maar toen ik 's maandags thuiskwam met Tys, wilde iedereen 'm zien en knuffelen. En nu zijn ze allemaal weer aan het idee gewend en worden er leuke grappen over Ylona's hondenuitlaatservice en de Belinda Meuldijk van de buurt gemaakt.
Voor Bo toch weer een hele belevenis, deze vakantie. Voor Sam en Jip ook, maar die zijn al heel wat gewend. En Bo doet het allemaal geweldig. Mensenkinderen, puppies ... Bo draait er zijn poot niet voor om. Wat een bikkel, die jongen. Ik kwam onlangs bij het opruimen de foto van Bo tegen toen hij in het asiel zat. De tranen schoten me in de ogen ... Wat was hij ongelukkig toen, en hoe goed doet hij het nu!
't Is trouwens wel grappig: in het park hiernaast staat circus Renz. De leeuwen, tijgers en olifanten staan gewoon lekker op het grasveld. Sam en Jip zijn dit van oudsher al gewend, maar ik vind het zo geestig dat zowel Bo als Tys er totaal niet naar om kijken ... alsof ze dagelijks olifanten, leeuwen en tijgers tegenkomen in het park ...
Ylona
Ik zou 's maandags weer vertrekken richting camping, met sleurhut en al. In de periode na de vakantie toe kreeg ik (alweer) een berichtje van opa Kees, waarin hij aangaf dat hij nog steeds zocht naar een goed tehuis voor zijn doodle pup: of ik nog mensen wist. Ik verdenk opa Kees er nog steeds zwaar van dat hij mij al op het oog had voor zijn pupje, maar hijzelf ontkent dat (deels). Afijn, ik was al een tijdje op zoek naar een makkertje voor Bo maar wilde persé een asielhond een kans geven. Zo'n jonge, ongecompliceerde pup vindt ongetwijfeld een goed thuis, dat kan niet missen. En een pup bij mij thuis? Sam is niet de makkelijkste, kan Bo dat wel aan? Maar: ik had al heel wat asielhondjes aan mij voorbij zien gaan, en steeds was de match er niet (voldoende). Dus: al mijn moed bij elkaar geraapt en Kees verteld dat ik er over dacht om de doodle zelf te adopteren. Dat vond Kees dus best een goed idee. Hij vond mij wel een enorme twijfelkont (is 't geen ADHD'er, kan hij er wel tegen als hij op zijn donder krijgt van de anderen, ik heb nu rust in de roedel en dan begint het gedonder weer ..) maar zoals ik al zei tegen hem: ik bedenk van tevoren van alles, maar als ik er voor ga, dan ga ik er ook voor.
Afijn, net voor de vakantie had ik besloten dat ik de doodle toch wilde adopteren. Dat soort beslissingen net voor de vakantie betekent trouwens wel dat je een veel minder relaxte vakantie hebt. Dat uitte zich tijdens de vakantie dan ook volop. Mensen met een zwakke maag wil ik dan ook graag adviseren dat gedeelte van mijn verhaal over mijn vakantie gewoon over te slaan.
Zaterdagavond had ik de sleurhut weer van stal getrokken. Volgens verwachting leidde de caravan op de parkeerplaats voor het huis tot groot enthousiasme onder de hondjes. Ik had er geen woord aan vuil gemaakt, het ding gewoon geparkeerd en er verder geen aandacht aan geschonken. Binnenshuis had ik bewust ook nog geen dingen (in-)gepakt, om vroegtijdige onrust te voorkomen. Dacht ik. Zondagmorgen om 6 uur stonden er 3 hondjes met verwachtingsvolle bekkies en wapperende staarten aan de bedrand. Echt wel een leuke manier om wakker te worden, maar niet persé om 6 uur 's ochtends.
De sleurhut pakte ik zo laat mogelijk in, zodat we meteen zouden kunnen vertrekken. Het idee was deze keer om mijn nichtje, behept met een ernstige vorm van heimwee, mee te nemen. Onderweg naar de camping had ik haar opgepikt. Op de camping aangekomen, hadden we samen de caravan op zijn plekkie gezet en de voortent er voor geknutseld. Helemaal trots waren we, we hadden alles sneller staan dan de buurman, die tegelijk met ons was aangekomen en begonnen. En hij hoefde alleen maar een luifel. Girlpower ...
Niet veel later sloeg de heimwee al toe. 's Avonds, na een logeerpartij van 8 uurtjes (!) kwam mams mijn nichtje alweer op halen. Haar jongere zusje zag haar kans schoon en kwam mee om haar zus op te halen, vergezeld van een tas met kleren voor een week. Gezellig! We hadden lekker spelletjes gedaan en gingen vervolgens lekker slapen. Hoopte ik. Niet dus. Bo vond de caravan en voortent en zo inmiddels vanzelfsprekend. Een klein mensenkind er bij in de caravan, dat was wel weer even andere koek. Hij had besloten om het kind goed in de gaten te houden. Mijn nichtje vindt Bo een lieve hond maar wel een van serieuze omvang, dus die aandacht werd niet helemaal gewaardeerd. Sam en Jip zal het allemaal worst wezen, die sliepen zich een slag in de rondte van al die frisse buitenlucht. Bo begon op enig moment erg onrustig te worden. Ik dacht dat hij nodig moest, misschien van de spanning, dus huppekee, in de pyjama en op de slofjes naar buiten. Waar hij vervolgens heel enthousiast liep te kwispelstaarten, maar er kwam helemaal niks uit. Verdikke. Weer naar bed, een uurtje later weer hetzelfde. Afijn, op deze manier heb ik de halve nacht buiten gestaan met een enthousiast kwispelende hond, geen idee wat er nou was.
De volgende ochtend hoorde ik van mijn nichtje dat ze 's nachts konijnen had gehoord. Aaaah, dat verklaarde een boel! Bo had dan ook een geweldige nacht gehad, ik een stuk minder. Ook mijn nichtje had geen oog dicht gedaan. Evenwel begonnen wij fris en fruitig aan de dag. Hadden lekker gewandeld, gegeten, boodschappen gedaan. Het was gezellig. Ik kon nu naar het toiletgebouw terwijl Bo, caravan en voortent gewoon op hun plek bleven. Wel begroette Bo mij iedere keer als ik terugkwam weer loeiend van enthousiasme. De hele camping wist precies wanneer ik weer naar de wc was geweest.
In de loop van de dag werd het gezichtje van mijn nichtje steeds bleker en haar oogjes steeds groter. Het meiske was zo verschrikkelijk moe ... Maar niet aan toegeven, natuurlijk! 's Avonds was het gebeurd en wilde ze nog maar één ding: naar mama toe!!! Tuurlijk meid, hup, in de auto en op naar huis. Nadat ik haar had afgezet was ik ontzettend toe aan vakantie. Ik heb mijn nichtjes beiden moeten verzekeren dat het echt niet erg was dat ik nu alleen op de camping was. Dat vonden ze zooooooo zielig voor mij ...
Terug op de camping was ik er allemaal ook wel klaar mee. Die nacht heb ik geslapen als een roos, en of Bo nog konijntjes heeft gehoord, we zullen het nooit weten want ik was volledig van de wereld.
De volgende dag kwam alles er uit. Letterlijk. Dit is dan ook de alinea die mensen met een zwakke maag kunnen overslaan. Drie dagen lang kon ik niet van de camping af omdat mijn lijf mij onvriendelijk en verschrikkelijk dringend verzocht in de buurt van een toilet te blijven. Ik ben een echte campingganger en heb inmiddels geaccepteerd dat je een toiletgebouw moet delen met heel veel anderen, hoewel ik dat nog steeds een heikel punt vindt. Het wordt nog heikeler als al hetgeen je erin stopt, en zelfs datgene wat je er niet in stopt, binnen no time een heel snelle weg naar buiten zoekt. Zo kan het dan gebeuren dat jij 's ochtends met samengeknepen billen richting toilet gaat, zo onopvallend mogelijk natuurlijk. En lekker vroeg, zodat je het toiletgebouw voor je alleen hebt. Je begrijpt, elke keer als ik er aan kwam, was er al iemand in het gebouw aanwezig. Shit. Tja, nature calls, dus met een bescheten gezicht toch maar het hokje in. Ik probeerde uit alle macht om eea zo rustig mogelijk op de daarvoor bestemde plaats te deponeren, maar het blijft racen hè? Dan zit je daar dus, gescheiden door een heel dun plastic wandje, de randen reiken niet volledig tot het plafond of de vloer, terwijl er naast jou zich iemand okselfris staat de wassen, föhnen en poetsen .... Ik kan me vergist hebben, maar volgens mij waren sommigen wel erg snel klaar met de wasbeurt ...
Drie dagen heeft die ellende geduurd. De honden vonden het prima. Die lagen weer heerlijk voor de tent, de boel te bekijken. Ondertussen had ik natuurlijk de zenuwen vanwege het feit dat Tys er na de vakantie bij zou komen. Aan de ene kant verschrikkelijk blij, ik verheugde me enorm op het ventje. Aan de andere kant: kijk ze nou. Ze zijn zo tevreden met zijn drietjes. Wat als het nou niet goed gaat?
Op enig moment functioneerde alles weer redelijk normaal en hebben we nog een paar heerlijke dagen gehad. Veel gewandeld, het was heerlijk weer. Vrijdags zijn we naar Kees gegaan om kennis te maken met de doodle pup. Het pupje was een heerlijk beest, ik had ook niet anders verwacht, dus ondergetkende was verkocht. Ook Sam, Jip en Bo gedroegen zich voorbeeldig. Nog even een eindje gewandeld met het puppie, die ging gedwee mee. Not. Hij vond het helemaal niks, dat 'ie met dat vreemde mens mee moest. En wie zijn in vredesnaam die drie honden? Rot op! Van spanning heeft 'ie bij opa Kees in zijn voortuin een lading brokken neergelegd. Afijn, het was nu definitief: Tys zou bij ons komen. Nog een heel weekend wachten ...
's Zaterdags nog even thuis geweest, de boel pupproof maken. En de buren vast vertellen dat er nóg een hond bij zou komen. Waren ze erg woest, dan konden ze dat mooi in die paar dagen dat ik nog op vakantie was verwerken, zodat de lucht weer geklaard zou zijn als ik terug kwam. Dat heeft ook zo gewerkt. Ik ben afgeschoten, maar toen ik 's maandags thuiskwam met Tys, wilde iedereen 'm zien en knuffelen. En nu zijn ze allemaal weer aan het idee gewend en worden er leuke grappen over Ylona's hondenuitlaatservice en de Belinda Meuldijk van de buurt gemaakt.
Voor Bo toch weer een hele belevenis, deze vakantie. Voor Sam en Jip ook, maar die zijn al heel wat gewend. En Bo doet het allemaal geweldig. Mensenkinderen, puppies ... Bo draait er zijn poot niet voor om. Wat een bikkel, die jongen. Ik kwam onlangs bij het opruimen de foto van Bo tegen toen hij in het asiel zat. De tranen schoten me in de ogen ... Wat was hij ongelukkig toen, en hoe goed doet hij het nu!
't Is trouwens wel grappig: in het park hiernaast staat circus Renz. De leeuwen, tijgers en olifanten staan gewoon lekker op het grasveld. Sam en Jip zijn dit van oudsher al gewend, maar ik vind het zo geestig dat zowel Bo als Tys er totaal niet naar om kijken ... alsof ze dagelijks olifanten, leeuwen en tijgers tegenkomen in het park ...
Ylona