Ylona
10 november 2008, 11:03
Tys loopt inmiddels alweer ruim 6 maandjes rond op deze aardbodem, waarvan 2 maandjes bij mij, dus tijd voor een update. Hoe gaat het allemaal met hem?
Tys was, behalve gewoon een heerlijke pup die van harte welkom was, een hond met een missie: Bo leren spelen, knuffelen, onbevangener zijn. Dat is hem goed gelukt. Bo had een tijdje de neiging om achter bange, onzekere, heel erg drukke hondjes aan te vangen, maar inmiddels is hij, volgens mij vooral dankzij Tys, een stuk makkelijker geworden. Ik kan hem gewoon laten gaan, hoef hem niet meer aan te lijnen. Samen met Tys gaat hij met andere hondjes spelen. Vinden die anderen het niks of worden ze afgesnauwd, gaan ze saampjes verder op zoek naar het volgende avontuur.
Sam was opvallend tolerant tov Tys in de eerste periode dat Tys hier was. Ik stond versteld. Nu zijn we een tijdje verder en begint Tys te puberen, en nu moet en gaat Sam wel aan de bak. Tys heeft het in zijn hoofd gehaald afgelopen zaterdag om Sam uit te dagen. Hij ging, weliswaar op gepaste afstand, voor Sam staan en begon tegen hem te blaffen. Sam zijn oogjes werden erg zwart, zijn houding verstrakte, en pootje voor pootje sloop hij op Tys af. Hij keek hem strak aan. Was ik Tys geweest, had ik het dun in de broek gehad. Tys had geen broek dus niks duns waar dan ook in, maar wel een groot probleem, zo begreep hij ook. Tys wilde zich fluks uit de poten maken maar werd geconfronteerd met een aantal afgesloten uigangen. Om een lang verhaal kort te maken: Tys heeft fiks op zijn donder gehad. Bo pubert gezellig met Tys mee, zoals je verderop kunt lezen, maar dit puberale gedrag laat Bo gezellig aan zich voorbij gaan want hij kent de consequenties daarvan.
Vanwege de puberale aandrang zijn er ook momenten geweest waarop bij Tys alles op 'uit' ging en hij volledig zijn eigen gang ging. Op enig moment verdween hij samen met grote broer Bo (die besloten heeft samen met Tys zijn eigen gemiste puberteit in te halen) eindeloos ver het bos in, niet meer in staat om ergens naar te luisteren. Een uur later kwamen de twee kwajongens als twee slecht opgemaakte plantenbakjes weer tevoorschijn, een grijns van oor tot oor. Woest was ik .... niet alleen vanwege het feit dat ze niet meer luisterden, maar ook omdat ik me zoveel zorgen had gemaakt. En dan die blije koppies ... ik kon ze wel wat. Maar ja, dat mag niet hè? Met de stoom uit je oren doen alsof je ze nog steeds lief vindt is dan best een lastige opgave hoor.
Afijn, zulks is mij nog een aantal keren overkomen. Uiteindelijk ben ik er toe overgegaan om een van de twee bij wat al te enthousiaste lichaamshoudingen aan te lijnen. Want alles leuk en aardig maar als de heren straks saampjes op jacht gaan achter de schaapjes en koetjes aan, dan heb ik een groot probleem. Een aangelijnd en de ander los bleek prima te werken in de praktijk. Inmiddels merk ik dat de grootste obsessie er af begint te weken en kunnen ze in enkele gevallen alweer allebei los. Bovendien werkt het goed om Tys veelvuldig af te leiden met ballen, stokken en wat er verder nog voor handen is. Inmiddels kan ik dat ook weer wat afbouwen en da's fijn, want ik zit niet ver van een tenniselleboog af.
Verder ontplooide Tys in een keer een leuke aandrang om met mijn schoeisel aan de haal te gaan. Bo vond het bijzonder ongezellig als Tys dat in zijn eentje moest doen. Bovendien wijkt zo'n paar schoenen dan gewoon teveel af, als er maar een onder poten wordt genomen. Dus Bo vrat gezellig aan het linker exemplaar, terwijl Tys het rechter exemplaar onder tanden nam. Op een of andere vreemde manier die mij niet duidelijk is, is ook dit gedrag na een paar keer verdwenen.
Nu heeft Tys ontdekt dat hij zijn eigen spiegelbeeld steeds tegenkomt in de ruit van de kachel. Daar is 'ie nu weer heel erg druk mee. Bo begrijpt dat nog niet helemaal maar Tys zal 'm dat ongetwijfeld nog wel duidelijk maken.
Tussen al dat macho gedoe van Sam en het puberale gedrag van Bo en Tys door probeert Jip zich staande te houden. Zijn rang in de roedel is mij eerlijk gezegd niet helemaal duidelijk, maar hij probeert 'm nu ook uit alle macht te behouden. Jip weet dat als Sam wordt uitgedaagd, de rapen gaar zijn. En aangezien hij daar vaak zelf het slachtoffer van is geworden, raakt Jip nogal in paniek als er onrust is waar Sam wel eens boos van zou kunnen worden. Jip staat daardoor nu, zoals ik het noem, wel ietwat 'strak afgesteld'. Te pas en te onpas blaft en gromt hij. Vaak komt hij heel dicht tegen mij aanzitten of -liggen.
Gelukkig zijn deze puberale fases ook inderdaad fases. Ze komen en ze gaan. Het ene moment gaat alles fantastisch soepel, het andere moment barst de bom. Omdat ik alles heel bewust meemaak, zie ik zo'n punt van escalatie van verre aankomen. Zo kan Sam blijkbaar 'zomaar' in 1x Tys alle hoeken van het park laten zien. Maar dan zijn er thuis al diverse dingen aan vooraf gegaan. Het kan een blik zijn, een klein gebaar, snel even een snoepje eerder pakken of op iemand zijn plek gaan liggen, waardoor er spanning ontstaat. Soms voel je die ook. En dan, op enig moment, dan weet je gewoon dat er even iets duidelijk gemaakt moet worden. En dat gebeurt dan ook. En ondanks al dat geharrewar is het iets moois om mee te maken, te zien hoe mijn 4 jochies soms letterlijk vechten om de roedel in stand te houden.
Groetjes,
Ylona
Tys was, behalve gewoon een heerlijke pup die van harte welkom was, een hond met een missie: Bo leren spelen, knuffelen, onbevangener zijn. Dat is hem goed gelukt. Bo had een tijdje de neiging om achter bange, onzekere, heel erg drukke hondjes aan te vangen, maar inmiddels is hij, volgens mij vooral dankzij Tys, een stuk makkelijker geworden. Ik kan hem gewoon laten gaan, hoef hem niet meer aan te lijnen. Samen met Tys gaat hij met andere hondjes spelen. Vinden die anderen het niks of worden ze afgesnauwd, gaan ze saampjes verder op zoek naar het volgende avontuur.
Sam was opvallend tolerant tov Tys in de eerste periode dat Tys hier was. Ik stond versteld. Nu zijn we een tijdje verder en begint Tys te puberen, en nu moet en gaat Sam wel aan de bak. Tys heeft het in zijn hoofd gehaald afgelopen zaterdag om Sam uit te dagen. Hij ging, weliswaar op gepaste afstand, voor Sam staan en begon tegen hem te blaffen. Sam zijn oogjes werden erg zwart, zijn houding verstrakte, en pootje voor pootje sloop hij op Tys af. Hij keek hem strak aan. Was ik Tys geweest, had ik het dun in de broek gehad. Tys had geen broek dus niks duns waar dan ook in, maar wel een groot probleem, zo begreep hij ook. Tys wilde zich fluks uit de poten maken maar werd geconfronteerd met een aantal afgesloten uigangen. Om een lang verhaal kort te maken: Tys heeft fiks op zijn donder gehad. Bo pubert gezellig met Tys mee, zoals je verderop kunt lezen, maar dit puberale gedrag laat Bo gezellig aan zich voorbij gaan want hij kent de consequenties daarvan.
Vanwege de puberale aandrang zijn er ook momenten geweest waarop bij Tys alles op 'uit' ging en hij volledig zijn eigen gang ging. Op enig moment verdween hij samen met grote broer Bo (die besloten heeft samen met Tys zijn eigen gemiste puberteit in te halen) eindeloos ver het bos in, niet meer in staat om ergens naar te luisteren. Een uur later kwamen de twee kwajongens als twee slecht opgemaakte plantenbakjes weer tevoorschijn, een grijns van oor tot oor. Woest was ik .... niet alleen vanwege het feit dat ze niet meer luisterden, maar ook omdat ik me zoveel zorgen had gemaakt. En dan die blije koppies ... ik kon ze wel wat. Maar ja, dat mag niet hè? Met de stoom uit je oren doen alsof je ze nog steeds lief vindt is dan best een lastige opgave hoor.
Afijn, zulks is mij nog een aantal keren overkomen. Uiteindelijk ben ik er toe overgegaan om een van de twee bij wat al te enthousiaste lichaamshoudingen aan te lijnen. Want alles leuk en aardig maar als de heren straks saampjes op jacht gaan achter de schaapjes en koetjes aan, dan heb ik een groot probleem. Een aangelijnd en de ander los bleek prima te werken in de praktijk. Inmiddels merk ik dat de grootste obsessie er af begint te weken en kunnen ze in enkele gevallen alweer allebei los. Bovendien werkt het goed om Tys veelvuldig af te leiden met ballen, stokken en wat er verder nog voor handen is. Inmiddels kan ik dat ook weer wat afbouwen en da's fijn, want ik zit niet ver van een tenniselleboog af.
Verder ontplooide Tys in een keer een leuke aandrang om met mijn schoeisel aan de haal te gaan. Bo vond het bijzonder ongezellig als Tys dat in zijn eentje moest doen. Bovendien wijkt zo'n paar schoenen dan gewoon teveel af, als er maar een onder poten wordt genomen. Dus Bo vrat gezellig aan het linker exemplaar, terwijl Tys het rechter exemplaar onder tanden nam. Op een of andere vreemde manier die mij niet duidelijk is, is ook dit gedrag na een paar keer verdwenen.
Nu heeft Tys ontdekt dat hij zijn eigen spiegelbeeld steeds tegenkomt in de ruit van de kachel. Daar is 'ie nu weer heel erg druk mee. Bo begrijpt dat nog niet helemaal maar Tys zal 'm dat ongetwijfeld nog wel duidelijk maken.
Tussen al dat macho gedoe van Sam en het puberale gedrag van Bo en Tys door probeert Jip zich staande te houden. Zijn rang in de roedel is mij eerlijk gezegd niet helemaal duidelijk, maar hij probeert 'm nu ook uit alle macht te behouden. Jip weet dat als Sam wordt uitgedaagd, de rapen gaar zijn. En aangezien hij daar vaak zelf het slachtoffer van is geworden, raakt Jip nogal in paniek als er onrust is waar Sam wel eens boos van zou kunnen worden. Jip staat daardoor nu, zoals ik het noem, wel ietwat 'strak afgesteld'. Te pas en te onpas blaft en gromt hij. Vaak komt hij heel dicht tegen mij aanzitten of -liggen.
Gelukkig zijn deze puberale fases ook inderdaad fases. Ze komen en ze gaan. Het ene moment gaat alles fantastisch soepel, het andere moment barst de bom. Omdat ik alles heel bewust meemaak, zie ik zo'n punt van escalatie van verre aankomen. Zo kan Sam blijkbaar 'zomaar' in 1x Tys alle hoeken van het park laten zien. Maar dan zijn er thuis al diverse dingen aan vooraf gegaan. Het kan een blik zijn, een klein gebaar, snel even een snoepje eerder pakken of op iemand zijn plek gaan liggen, waardoor er spanning ontstaat. Soms voel je die ook. En dan, op enig moment, dan weet je gewoon dat er even iets duidelijk gemaakt moet worden. En dat gebeurt dan ook. En ondanks al dat geharrewar is het iets moois om mee te maken, te zien hoe mijn 4 jochies soms letterlijk vechten om de roedel in stand te houden.
Groetjes,
Ylona